ง้อไม่เก่ง

หลังจากที่ตัดสินใจกลับมาที่คอนโด พิกก็ให้ฟีนิกซ์เข้าไปอาบน้ำก่อน รอจนเขาอาบเสร็จเธอถึงได้เข้าไปอาบบ้าง จากนั้นก็กลับมาทำแผลให้กับฟีนิกซ์ที่โซฟาหน้าทีวีจอใหญ่ “ปกติพวกมันไม่เคยนิสัยเสียขนาดนี้เลยนะ” เธอว่าพลางยกสำลีชุบยาขึ้นเช็ดที่ปากแผลอย่างเบามือ โชคดีที่มันแค่เฉียด ไม่ได้ลึกมาก “แปลว่านิสัยดีเหรอ” “ก็เปล่า มันก็เสียแหละ แต่ไม่ได้เสียขนาดนี้ไง” พิกตอบกลับพร้อมขยับเข้ามาใกล้ขึ้น จะได้มองเห็นบาดแผลของเขาชัด ๆ โดยมีสายตาของฟีนิกซ์ที่จ้องมองเธอไม่วางตา “เจ็บไหม” “เจ็บมาก เหมือนจะตายเลย” เขาอ้อนเสียงอ่อน แต่คนตัวเล็กกลับเบะปากให้เสียอย่างนั้น “แค่นี้มันไม่ตายหรอก อย่ามาเวอร์” “หึ ๆ ก็แค่อยากอ้อนให้เมียเอาใจแค่นั้นแหละ” “...” พิกชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะปรายตาขึ้นมองที่เขา ไม่รู้ว่าปกติเขาใช้คำนี้กับผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า แล้วไม่มีใครเคยบอกเขาหรือไงว่ามันไม่ควรใช้มั่วซั่ว “อะ เสร็จแล้ว”