6ขอโทษที่มารบกวน

เวลาล่วงเลยไปจนถึงกลางดึกสงัด บรรยากาศรอบตัวเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ มอนเน่นอนพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่มด้วยความกระสับกระส่าย ความรู้สึกปั่นป่วนแปลกๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้องอย่างรวดเร็ว "อุ้ย... ปวดท้องจัง..." เสียงครางอืออาด้วยความทรมาน ดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอสวย มือเรียวข้างหนึ่งกุมท้องเอาไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็พยายามควานหาหมอนข้างมากอดรัดเพื่อบรรเทาอาการ ความเจ็บปวดเริ่มทวีคูณขึ้นจนเกินจะทานไหว หยาดเหงื่อเม็ดเล็กซึมตามไรผมและใบหน้าซีดเซียว “อื้ม... ปวด... ปวดจังเลย...” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ก่อนจะตัดสินใจพยุงตัวลุกจากเตียง เดินกุมท้องค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากห้องนอน ตรงไปยังห้องนอนของอาเธอร์ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล แม้จะรู้ดีว่ามันดึกมากแล้ว แต่ความเจ็บปวดที่รุมเร้าทำให้เธอหน้ามืดตามัวจนไม่ทันได้คิดหน้าคิดหลัง ติ้งนอง~ ติ้งนอง~ เสียงกดออดยามวิกาลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มอนเน่ยืนรออย่างกระวนกระวายใจ ความเจ็บปวดทำให้เธอรู้สึกว่า แต่ละวินาทีที่ผ่านไปนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน ผ่านไปหลายนาทีก็ยังไม่มีทีท่าว่าคนข้างในจะมาเปิดประตูให้ ติ้งนอง~ ติ้งนอง~ จนเธอต้องกดซ้ำอีกครั้ง "เฮียอาเธอร์คะ..." เธอพยายามส่งเสียงเรียกให้ดังขึ้นอีกนิด แต่ความเจ็บปวดกลับทำให้เสียงนั้นขาดหายไปเป็นช่วงๆ “โอ้ย!…อืม..” ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง มอนเน่สะดุ้งด้วยความตกใจ แต่ทันทีที่สายตาประทะกับร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอก็ถึงกับตาโตและใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที! อาเธอร์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่สวมเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบไว้เพียงผืนเดียว! ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดแผงอกกว้างและหน้าท้องที่เป็นลอนซิกแพ็คเรียงตัวสวยอย่างชัดเจน ผิวหนังของเขาดูชุ่มชื่นไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้าและขมับ ดูเซ็กซี่จนมอนเน่เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว "เป็นอะไร" อาเธอร์ถามเสียงดุ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์นัก สายตาคมกริบมองไล่ตั้งแต่ใบหน้าซีดเซียวลงมายังมือที่กุมท้องของเธออยู่ "อะ... อ้อ... หนะ... หนูปวดท้องค่ะ..." มอนเน่ตอบตะกุกตะกัก ใจสั่นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สภาพของคนตรงหน้าทำให้เธอทำตัวไม่ถูก ความปวดท้องดูเหมือนจะมลายหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความเขินอายที่แล่นพล่านขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว "อาเธอร์... ใครมาเหรอ" ทันใดนั้น เสียงหวานใสก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเขาอีกที มอนเน่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเลยไหล่กว้างของเขาไปด้านใน ร่างบางหน้าตาสะสวย ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยเดินตามออกมา เธออยู่ในสภาพที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบอกเอาไว้เพียงผืนเดียวเช่นกัน ผิวขาวเนียนบนเนินอกนั้นมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ ปรากฏอยู่หลายจุดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของมอนเน่เบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกช็อกแล่นปร้าดไปทั่วร่าง ภาพตรงหน้ามันชัดเจนซะจนไม่ต้องเสียเวลาถาม ว่าผู้หญิงคนนี้กับเขากำลังทำกิจกรรมอะไรกันอยู่ "ฉันถามว่าใครมา!" ผู้หญิงคนนั้นถามซ้ำ น้ำเสียงแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะความสุข อาเธอร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่เขากลับจ้องมองมาที่มอนเน่ด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "ปวดมากไหม" เขาถามเสียงเรียบ "มะ... ไม่... ไม่ปวดแล้วค่ะ..." มอนเน่พยายามสะกดกลั้นเสียงที่สั่นเครือ พร้อมก้าวถอยหลังหนี "หนู... หนูขอโทษนะคะที่มารบกวน..." เธอกำลังจะหันหลังกลับ แต่อาเธอร์กลับคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น "เดี๋ยวก่อน ปวดท้องจนหน้าซีดขนาดนี้ แล้วยังจะบอกว่าไม่ปวดอีก" เขาดึงมือเล็กให้เดินเข้ามาด้านในห้อง และกดไหล่ให้เธอนั่งลงบนโซฟาตัวยาวกลางห้อง มอนเน่นั่งหน้าซีดทั้งจากอาการปวดท้องที่เริ่มตีกลับมา และจากสายตาคมเฉี่ยวของผู้หญิงตรงหน้า ที่ดูเหมือนจะเขม่นเธออย่างแรง “นายจะบอกได้รึยังอาเธอร์ ว่าเด็กนี่เป็นใคร!” มินนี่ยืนกอดอกถาม พลางมองตามคนที่เดินไปหยิบขวดยาและน้ำเปล่ามา อย่างไม่สนใจตนเองเท่าที่ควร “น้องสาวไอ้แมทธิว กำลังจะขึ้นมหาลัย มันเลยฝากให้ฉันดูแล” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะนั่งลงข้างๆ มอนเน่ “น้องสาวแมทธิว!ฝากให้นายดูแลงั้นเหรอ !แล้วทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้เลยล่ะ!” มินนี่เริ่มส่งเสียงดังด้วยความโมโห “มินนี่ ไปรอในห้องนอนก่อน เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน เด็กมันตกใจหมดแล้ว” เขาปรายตามองแฟนสาวเพียงเสี้ยว ก่อนที่มือหนาจะเปิดขวดยาแก้ปวดท้อง แล้วเทใส่ช้อนให้มอนเน่กินอย่างใส่ใจ ตึก... ตึก... ตึก... มินนี่เดินกระแทกส้นเท้าหนีหายเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะปิดประตูตามหลังเสียงดังสนั่น ปัง! นั่นเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าเธอไม่พอใจอย่างถึงที่สุด “ขอบคุณนะคะ... และก็ขอโทษจริงๆ ที่หนูทำให้แฟนเฮียไม่พอใจ” มอนเน่รีบเอ่ยขอโทษเขาอีกครั้ง ถ้าไม่ปวดท้องจนทนไม่ไหวจริงๆ เธอก็คงไม่บุกมาหาเขาในยามวิกาลแบบนี้ “มินนี่โกรธไม่นานหรอก เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟังเขาก็หายโกรธเอง... เป็นยังไงบ้าง หายปวดหรือยัง” “ดีขึ้นแล้วค่ะ หนูว่าหนูกลับไปนอนพักที่ห้องดีกว่า” “เดี๋ยวเฮียเดินไปส่ง” “ไม่เป็นไรค่ะ หนูดีขึ้นมากแล้ว เฮียรีบตามไปง้อแฟนเถอะค่ะ” มอนเน่รีบลุกออกจากห้องไปทันที โดยไม่ยอมให้เขาตามไปส่ง อาเธอร์มองตามแผ่นหลังเล็กจนลับตาไป ก่อนเดินตามมินนี่เข้าไปในห้องนอน มินนี่ยังคงนั่งกอดอกอยู่ที่ปลายเตียง พร้อมกับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น “มันไม่มีอะไรจริงๆ เธอจะคิดมากไปทำไม” พอได้ยินคำพูดนั้น มินนี่ก็หันขวับกลับมาทันที “ไม่มีอะไรงั้นเหรอ! ถ้าฉันไม่มาเจอด้วยตัวเอง ฉันจะรู้ไหมว่าข้างห้องแฟนตัวเองมีผู้หญิงมาอยู่ด้วยแบบนี้!” “ก็นั่นมันน้องสาวเพื่อนนะมินนี่” “น้องสาวเพื่อนแล้วยังไง! สวยน่ารักขนาดนั้นจะให้ฉันสบายใจยังไงก่อน แล้วแมทธิวมันคิดยังไง ถึงได้เอาน้องสาวที่เป็นผู้หญิง มาฝากไว้กับคนที่มีแฟนแล้วอย่างนาย!” เสียงทะเลาะกันเริ่มดังขึ้นอย่างดุเดือด “ก็เพราะฉันมีแฟนแล้วนี่แหละ มันถึงไว้ใจให้ดูแล เพราะมันมั่นใจไงว่าฉันจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนนอกจากแฟนตัวเอง... คิดอะไรมากวะ!” “เออ! ฉันมันคิดมากไปเองแหละ นายไม่เคยผิดหรอก นายทำอะไรก็ถูกไปหมดทุกอย่างนั่นแหละ!” “มันไม่ใช่แบบนั้นนะมินนี่ ฉันไม่มีวันสนใจเด็กนั่น หรือผู้หญิงคนไหนนอกจากเธอ เราคบกันมาตั้งกี่ปีแล้ว เธอยังไม่ไว้ใจฉันอีกเหรอ” มินนี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจโพล่งเรื่องที่เคยทะเลาะกันซ้ำๆออกมา