บรึ้นนนน!
ผ่านไปพักใหญ่ เสียงคำรามของบิ๊กไบค์ที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามา ก่อนที่คิริวจะหักรถเข้ามาจอดเทียบหน้าอู่ แต่ภาพที่ทำให้ อาเธอร์ ถึงกับควันออกหู คือร่างบอบบางของมอนเน่ ที่ซ้อนท้ายมาอย่างสนิทสนม ในมือของเธอหอบหิ้วถุงกระดาษใบใหญ่พะรุงพะรัง พร้อมกับเสียงหัวเราะต่อกระซิกอย่างมีความสุข
“ฮ่าๆๆ รถเฮียโคตรแรงเลย หนูเกือบปลิวตกแน่ะ!”
“วันหลังตอนแข่ง เฮียให้มอนเน่ซ้อนท้ายเอาไหมล่ะ”
“ดีเลย! เฮียพูดแล้วนะ ห้ามคืนคำ!”
อาเธอร์ลุกพรวดเดินเข้าไปหาทันที ด้วยความโมโหที่ปะทุขึ้นมาใหม่
“ไปไหนกันมา! ใครอนุญาตให้ไปไหนมาไหนกันสองต่อสอง!”
ทั้งคิริวและมอนเน่หน้าเสียไปตามๆกัน มอนเน่รีบก้าวลงจากรถแล้วถลามาข้างหน้าเพื่อปกป้องรุ่นพี่ทันที
“เฮียอาเธอร์อย่าด่าเฮียคิริวเลยนะคะ หนูเป็นคนขอให้เฮียพาไปซื้อชุดนักศึกษาเองค่ะ เพราะอีกไม่กี่วันก็เปิดเทอมแล้ว...” เธอยอมรับความผิดด้วยสีหน้าสำนึกผิด แต่อาเธอร์ยังไม่หยุ
