“หึ่ย!เรียกฉันว่าเด็กแก่แดดเหรอ ตัวเองต่างหาก ผู้ใหญ่นิสัยไม่ดี ”
เธอวางข้าวกล่องลงบนโต๊ะ พร้อมกับบ่นพึมพำให้เขา และยังเมินข้าวกล่องที่เขาอุตส่าห์ถือมาให้อีก แต่เพียงไม่นานนัก เธอก็ต้องทำจมูกฟุดฟิด เพราะได้กลิ่นอะไรหอมๆลอยออกมาจากด้านในกล่อง
“หืม…หอมดีแฮะ เปิดดูหน่อยดีกว่า เมื่อกี้ก็ยังไม่ทันจะอิ่มเลย ”
มอนเน่เปิดกล่องอาหารดู ทันใดนั้นก็ต้องตาโต
“กะเพราหมูกรอบเหรอ โอโหน่ากินสุดๆไปเลยอ่ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ชิมหน่อยดีกว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะ”
เธอไม่รอช้า ตักข้าวที่เขาซื้อมาให้เข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ ความกลมกล่อมของรสชาติทำให้เธอหยุดไม่ได้จริงๆ แถมยังนึกขึ้นได้ว่ามีเป็ดปักกิ่งที่แอบซ่อนไว้ จึงจัดการหยิบออกมาโซ้ยจนเกลี้ยงจานในเวลาไม่นาน
“โอ๊ย...อิ่มไม่ไหวแล้วอ่า”
ร่างบางทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ พลางลูบท้องตัวเองไปมา ความอิ่มแปล้ทำเอาเกือบจุกจนขยับตัวลำบาก ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงสั่นเตือ
