หน้าตึกเรียนคณะวิศวะ
หลังเรียนจบ อาเธอร์เข้าไปช่วยงานที่บริษัทอย่างเต็มตัว แต่ก็ยังมารับมาส่งคนตัวเล็กแบบนี้ทุกวัน
“ตอนเย็นเจอกันนะคะ”
จุ๊บ! จุ๊บ!
มอนเน่จัดการจุ๊บแก้มสากของคนรักทั้งซ้ายและขวาอย่างออดอ้อน
“ตอนเย็นเดี๋ยวเฮียมารับเหมือนเดิม แล้วก็ห้ามดื้อ ห้ามเถลไถล”
“รับทราบค่ะ” มอนเน่ตอบรับพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“แล้วกระโปรงทำไมมันสั้นขึ้นทุกวันๆ ใส่ให้ใครมอง” เขาบ่นเธอแบบนี้บ่อยๆ นับวันยัยเด็กยิ่งโตเป็นสาวสะพรั่ง ตูดเป็นตูด นมเป็นนม เขาหนะหวงเธอสุดๆ
“ทำไมคะ หนูใส่แบบนี้แล้วไม่สวยรึไง” เธอถามเสียงอ้อน
“ก็เพราะสวยหนะสิ เฮียถึงไม่อยากให้ใส่ เฮียอยากเก็บไว้ดูคนเดียว”
“ถึงหนูจะใส่แบบไหน แต่หนูก็รักเฮียคนเดียวนะคะ รักมาก รักแบบที่จะไม่มีวันเปลี่ยนใจ”
คนตัวเล็กยืนยันหนักแน่น สำหรับเธอคำว่าตั้งใจรักแล้ว ไม่มีเปลี่ยนใจแน่นอน
“หนูจะทำให้หลายคนอิจฉาเฮีย นอกจากจะได้แฟนสวยแล้ว แฟนยังรักเฮียมาก
