บริษัทเวลาต่อมา
“เอาของว่างมาให้แฟนผมหน่อย”
“ได้ค่ะคุณอาเธอร์”
ทันทีที่ถึงหน้าห้อง อาเธอร์สั่งเลขาเสียงเรียบ ก่อนจะกอดเอวบางพาหายเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว ประตูบานใหญ่ปิดสนิท ตัดขาดความวุ่นวายภายนอกทิ้งทันที เขาประคองร่างบางเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่
"ฮื้ออ เฮีย... หนูเดินเองได้ค่ะ" มอนเน่ประท้วงเบาๆ ปากเล็กคลี่ยิ้ม เมื่อถูกปรนนิบัติราวกับไข่ในหิน
"เดินเองช้า เฮียอยากกอดหนูเร็วๆ" เขาตอบเสียงนุ่ม ก่อนจะช้อนร่างเล็กขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน แล้วแทรกตัวเข้ายืนระหว่างขาเรียว
มือหนาเชยปลายคางเธอขึ้นสบตาหวานเชื่อม ราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว มอนเน่เขินจนต้องก้มหน้าหลบสายตา มือเล็กวางแปะอยู่บนอกแกร่งภายใต้เสื้อสูทราคาแพง
"มองหน้าเฮียสิ... ไหนบอกว่าหึงไง"
"ใครหึง... ไม่มี๊" เสียงสูงปรี๊ดทำให้ชายหนุ่มหลุดยิ้ม
"หึๆ เมื่อกี้ยังบอกว่าหึงเฮียอยู่เลย" เขาโน้มหน้าลงไปกดย้ำที่ริมฝีปากบางเบาๆ อย่างม
