บทที่ 36
ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงคนตัวเล็กใบหน้าแดงก่ำ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลายต่อหลายแก้วถูกดื่มจนหมดส่วนพี่สาวของเธอเมาจนนอนฟุบกับโต๊ะ เพราะนาเดียไม่ใช่คนดื่มเก่งอะไรเธอจึงหลับไปก่อนแล้ว ดึงสติตัวเองกลับมาสนใจพี่สาวตัวเล็กสะกิดแขนของนาเดียเบาๆ ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกตัวจะให้แบกพี่สาวกลับคอนโดคงจะไม่ไหวแน่นอนเพราะตอนนี้นาเนียเริ่มเมามากแล้ว
“อื้อ เราจะกลับยังไงกันทีนี้”
“ไปส่งผู้หญิงคนนี้ตามที่อยู่เลยนะ”
“อ๊ะ จะพาพี่สาวฉันไปไหน”
พรึ่บ เสียงของชายหนุ่มเอื้อนเอ่ยวาจาบอกอีกคนที่สวมชุดสูทสีดำดูภูมิฐาน ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งของเขาจะอุ้มเรือนร่างนาฬิกาทรายเธอไปยังรถยนต์คันหรู ด้วยตำแหน่งของประธานบริษัทเขาจึงต้องเลือกใช้ยานพาหนะที่ดูมีภูมิฐานราคาของมันก็แสนแพงเหมือนกัน วางร่างบางอย่างเบามือจากนั้นเขาเดินอ้อมไปนังฝั่งคนขับ
“อื้อ จะพาหนูไปไหนคะ แบบนี้เขาเรียกลักพาตัวไหมนะ”
“นอนไปเถอะ” ว่าจบเขาเอื้อม
