บทที่ 37
ต่อจากตอนที่แล้ว
ร่างกำยำเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง คนตัวเล็กกำลังเข้าครัวจัดจานสำหรับอาหารมื้อค่ำ นาเนียสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวส่วนล่างของเธอไม่ได้สวมกางเกง สัมผัสลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอระหงทำให้รู้สึกถึงบางสิ่งจับจ้องตัวเธอจากทางด้านหลัง เธอตัดสินใจเอ่ยวาจาถามไถ่เขาเมื่อเห็นว่าพระรามไม่ได้เดินไปห้องออกกำลังกาย
“ไม่ออกกำลังกายแล้วเหรอ”
“ออกสิ ถอดเสื้อเร็ว”
“ไม่ใช่แบบนี้สิ” น้ำเสียงเรียบกระซิบข้างใบหูทำเอาเธอขนลุกซู่ ความกดดันทำให้นาเนียหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก ร่างบางยืนตัวแข็งทื่อจากนั้นสัมผัสแผ่วเบาจากฝ่ามือหนาลูบไล้เรียวขาอ่อน
“ถอดเสื้อออกเร็วดิวะ”
“อื้อ ก็ได้”
มือเรียวของนาเนียค่อยๆ แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ดทว่ามันกลับช้าจนคนตัวสูงอารมณ์เสีย เขาดึงเสื้อออกจากกันจนขาดหลุดลุ่ยทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย ใช่เขาไม่เหมือนเดิมในเรื่องอย่างว่าก็เช
