บทที่ 39
หลายวันต่อมา , สนามบิน
หญิงสาวเดินลากกระเป๋าเดินทางมายืนดูไฟลต์บินของตัวเอง หลังจากจองตั๋วและได้วันเดินทางนาเนียเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางมายังสนามบินเพื่อขึ้นเครื่องไปสิงคโปร์เธอเรียกรถมาลงที่นี่เพียงลำพัง คนตัวเล็กยืนจ้องหน้าจออยู่สักพักก่อนที่ความสนใจจะเบนทิศทางมาหาชายหนุ่ม ความคาดไม่ถึงสะท้อนผ่านม่านตาคู่นั้น เพราะนึกว่าพระรามจะไปทำงานเสียอีกเขายังบอกอยู่เลยว่าไม่ว่างมาส่งฉัน ตอนนั้นความหวังเริ่มริบหรี่แต่ว่าก้อนเนื้อหน้าอกข้างซ้ายมันเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม
“พระราม ไหนบอกว่าติดงาน”
“ถึงเนียจะไปแค่สามวันก็เถอะครับ แต่ก็อดคิดถึงไม่ได้”
“มาส่งกันได้ด้วยเหรอ” ว่าพลางมือหนาเอื้อมมาจับมือเธอไว้ สองคนยืนอยู่ด้วยกันท่ามกลางผู้โดยสารมากมาย
“เธอรีบไปรีบกลับนะครับ พี่คิดถึงเนียนะ”
“เอาไว้จะโทรหาบ่อยๆ นะคะ”
“กอดหน่อยนะครับ ไม่ใช่กอดสุดท้ายแต่เป็นกอดส่งลาเธอ”
“ลากันแค่สามวันด้วย กล
