บทที่ 8
หญิงสาวขยับปากตอบคำถามเขาอย่างมั่นใจ สองตาจดจ้องใบหน้าพระรามขณะที่มือแกร่งกำลังจดบันทึกบางสิ่งบางอย่างลงกระดาษ พยักหน้ารับเข้าใจเมื่อเธอกล่าวจบประโยคความเป็นมืออาชีพแยกแยะระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวพึ่งมีต่อทุกคนอยู่แล้ว ชายหนุ่มมองเธอนิ่งหลายวินาทีทำเอานาเนียกวาดสายตาไปรอบด้าน เธอรู้สึกได้ถึงบรรยากาศความตึงเครียดแม้จะรู้จักกับคนตรงหน้าเป็นการส่วนตัว
“แล้วทำไมถึงอยากทำงานที่นี่ครับ”
“ก็เพราะว่าอยากได้เงินค่ะ มีอะไรอีกไหมคะ”
“ไม่มีแล้วครับ เรื่องภาษาของคุณผมขอชมครับว่าดีมาก”
“ไม่ต้องรับฉันเข้าทำงานก็ได้นะคะ แต่คนก่อนหน้าได้โปรดรับเข้าทำงานด้วย”
เอ่ยวาจาอ้อนวอนเขาฉันไม่ได้ต้องการเข้าทำงานที่นี่ แต่ที่ต้องมานั่งสัมภาษณ์งานก็เพราะว่าพี่สาวฉันน่ะสิ อย่างน้อยนาเดียได้ทำงานที่นี่คงจะสบายมากฉันบอกกับคาร์เตอร์เอาไว้แล้วสิว่าจะไปเป็นเลขาหน้าห้องให้เขา อีกอย่างฉันกับผู้ชายคนนี้เรา
