5. เดลต้า+เชอรีน

5 พรึ่บ "โธ่หม่ามี้ขา เชอเขียนโน๊ตบอกไว้แล้วนะคะ" ฉันรีบกระโดดเปลี่ยนข้างไปกอดเอวหม่ามี้ บอกอย่างอ้อนๆ เมื่อรู้ว่าจะโดนอะไร "เขียนไว้ที่ไหน ไม่มีใครหาเจอสักคน" หม่ามี้มองฉันดุๆ "ในตู้เสื้อผ้าไงคะ ตู้ที่สามด้านในสุดเลย" ฉันบอกรายละเอียด "...." "...." เงียบกริบ "ทำไมคะ? แด๊ดดี้หม่ามี้ก็ต้องเปิดตู้เสื้อผ้าเชอดูอยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ ว่าเชอหนีออกจากบ้านมั้ย หรือหายตัวไปเฉยๆ เหมือนในละครไง" ฉันขมวดคิ้วงงทำไมทุกคนถึงเงียบกัน แล้วเริ่มอธิบายให้พวกท่านฟัง "ตู้เสื้อผ้ามีเป็นสิบ หนูต้องติดตรงที่คนอื่นมองเห็นง่ายๆ ประตูหน้าห้อง กระจก หัวเตียง พวกนี้ก็ได้" หม่ามี้ทำหน้าช็อก แล้วสอนฉันติดโน๊ต "55555 ดีนะพี่เดลที่เกิดเหตุการณ์วันนั้น 555 ไม่งั้นผมว่าไม่มีใครเอาพี่สาวผมไปทำเมียแน่ 5555" ไอ้ชีต้าหัวเราะดังจนท้องแข็ง ตัวสั่น มันตลกหรอ? "ซีต้า!!" หม่ามี้หันควับไปมอง "อึ๊บ!" รีบหุบปากแต่ตัวยังสั่นเพราะหัวเราะ "เชอคงโง่จริงๆ อย่างที่เขาว่า" ฉันบอกเสียงเศร้า อยู่ๆคำพูดเดลต้าก็ดังขึ้นในหัว "ลูกไม่ได้โง่หรอก แค่คิดเยอะเกินไปแค่นั้นเอง" แด๊ดดี้โผล่ขึ้นพร้อมกับลูบหัวปลอบฉัน "เชอขอโทษนะคะแด๊ดดี้" ฉันบอกเสียงสั่นเครือ ขยับเข้าไปกอดท่าน "สัญญากับแด๊ดนะว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก ห้ามหนีออกจากบ้าน มันอันตรายมากเลยนะลูก" ท่านผละออก บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ค่ะ เชอสัญญา" ฉันพยักหน้าพร้อมน้ำตาอย่างสำนึกผิด "เชอขอโทษนะคะหม่ามี้" ทีนี้หันไปไหว้ขอโทษหม่ามี้ "ถ้าสำนึกผิดแล้ว มี้ก็ยกโทษให้" .... ฉันนั่งเหม่ออยู่ริมสระคนเดียว หลังจากแด๊ดดี้กับหม่ามี้กลับไปแล้วรวมถึงน้อยชายฉันด้วย พวกท่านอนุญาตให้ฉันอยู่ที่นี่ เพราะยังไงก็จะแต่งงานอยู่แล้วและอีกอย่างจะได้มีคนดูแลฉัน เพราะพวกท่านต้องกลับอังกฤษ "มานั่งเหม่ออะไรตรงนี้ไปกินข้าวฉันหิว" เสียงเหี้ยมดังขึ้นดึงฉันออกจากภวังค์ "ฉันโง่เหมือนที่นายบอกจริงๆ" ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา ฉันยอมรับความจริงแล้วว่าตัวเองมันโง่ ฉันทำให้พวกท่านต้องเป็นห่วง ลำบากนั่งเครื่องมาหาฉันถึงที่นี่ ฉันทำอะไรโดยไม่คิด "เธอก็แค่คิดเยอะไปอย่างที่แด๊ดดี้เธอบอกนั่นแหล่ะ" เขากำลังปลอบฉันใช่มั้ย "ไปกินข้าวฉันหิว ไม่ก็นั่งอยู่นี่แหล่ะ" ว่าแล้วเขาก็เดินเข้าไปในบ้านไม่รอฉัน ไอ้คนบ้าจะปลอบอีกสักประโยคไม่ได้หรืไง ชิ!!! "รอด้วย!!" ฉันลุกเดินตามก้นเขา เข้าไปกินข้าวเย็นฝีมือป้านิดที่สุดแสนอร่อย แต่อร่อยน้อยกว่าฝีมือหม่ามี้ฉัน อิอิ หลายวันผ่านไป ฉันกลับมานอนห้องเดิมที่เคยอยู่เมื่อสองปีที่แล้ว เขาไม่ยอมให้ฉันนอนห้องเดียวกับเขา ได้นอนแค่คืนแรกคืนเดียว จะหวงตัวไปไหนก็ไม่รู้ แถมหาตัวจับยากด้วย เขาไม่ค่อยอยู่บ้านเสาร์อาทิตย์ก็ไม่อยู่ ส่วนเรื่องงานแต่งก็ยังไม่ได้เริ่มอะไร ชุดเจ้าสาวเจ้าบ่าวก็ยังไม่มี วันนี้ฉันตื่นแต่เช้า เพื่อมาดักรอคุยกับเขา ก๊อกๆ ฉันเคาะประตูห้องนอนเดลต้า "...."เงียบ แอด~~~ ฉันถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุณาต ก็ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในห้อง "มีอะไร" เขาที่เดินออกจากห้องแต่งตัวถามขึ้น "วันนี้วันหยุด เราไปดูชุดแต่งงานกันมั้ย ฉันเลือกไว้บ้างแล้ว" "ตารางวันนี้ฉันไม่ว่าง" เขาบอกเสียงเรียบพร้อมกับใส่นาฬิกาข้อมือเรือนหรู "แล้วว่างวันไหนบ้างหรอ" "ไม่มีวันว่าง ต้องนัดล่วงหน้าสองอาทิตย์" ว่าแล้วเขาก็เดินออกไป ฉันยืนกำมือถือที่มีรูปชุดแต่งงาน จะเอามาให้เขาดูเผื่อเขาไม่ว่างไปที่ร้าน ฉันเตรียมพร้อมมาแล้วเพราะรู้ว่าเขาจัดตารางเวลาตัวเองเป๊ะแค่ไหน แต่ไม่คิดว่าเวลาแค่สองสามนาทีก็จะไม่มีให้ฉัน