4. เดลต้า+เชอรีน

4 "ตื่น! นี่ยัยเด๋อด๋าตื่น" "อื้อออ" ฉันขยับตัวหนีสัมผัสแรงๆ ที่ตัวเหมือนบ้านกำลังสั่นไหว "แด๊ดกับมี้เธอตามหาให้วุ่น มาไทยทำไมไม่บอกพวกท่าน!" พรึ่บ! ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นเมื่อได้ยินคำว่าแด๊ดกับมี้ แด๊ดดี้กับหม่ามี้ตามหาฉันงั้นหรอ "นายรู้ได้ไง" ฉันถามคนที่ทำหน้ายักษ์ยืนอยู่ข้างเตียง "แด๊ดเธอโทรมาหาฉันเมื่อกี้ พรุ่งนี้พวกท่านจะมาที่นี่" เอื๊อก! ฉันกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอเสียวสันหลังวาบ ถึงขั้นมาตามฉันเลยหรอ "โตแล้วมั้ยวะ ทำไมยังทำตัวเป็นเด็กๆ อีก ทำให้คนอื่นวุ่นวายกันไปหมด" บ่นเป็นตาแก่ไปได้ "แต่เชอเขียนโน๊ตบอกพวกท่านไว้แล้วนะ" ฉันเขียนไว้จริงๆ นะ "เขียนไว้ที่ไหน ทำไมพวกท่านไม่เห็น" เขาจ้องหน้าฉันเขม่น "ในตู้เสื้อผ้า" ฉันตอบออกไปอย่างมั่นใจ "ฉันว่าแล้วไง เด๋อด๋าหรือโง่กันแน่วะ ในตู้ใครมันจะไปเห็น" เขาทำหน้าเหมือนซื้อหวยถูก แล้วด่าฉันก่อนจะเดินออกจากห้องไป ฉันโง่ตรงไหน พวกท่านเข้าไปหาฉันที่ห้องก็ต้องเปิดตู้เสื้อผ้าดูว่าฉันเอาเสื้อผ้าไปมั้ย หนีไปแบบไหนไง ฉันโง่ตรงไหน แล้วตอนไหนจะเลิกเรียกฉันว่าเด๋อด๋าสักที ชิ! วันต่อมา "แด๊ดดี้หม่ามี้ขาาา^^" ฉันยิ้มสู้เสือวิ่งเข้าไปกอดพวกท่านที่ลงจากรถ "ทำไมลูกทำตัวแบบนี้ห๊ะ!!" หม่ามี้มองฉันตาเขียว ใช้น้ำเสียงที่น้อยครั้งจะได้ยิน เอื๊อก! ฉันกลืนน้ำลาย ก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด "สวัสดีครับป้าฟองลุงฌอน เข้าไปคุยกันข้างในดีกว่าครับ" ไอ้คนตัวโตเดินออกมาจากบ้าน สวัสดีแด๊ดดี้หม่ามี้ฉันก่อนจะเชิญพวกท่านเข้าไปในบ้าน พวกท่านเดินตามนายนั่นเข้าไปไม่สนใจฉัน คงโกรธฉันมากๆ แน่ๆ เลย "พี่โดนหนักแน่!" เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู "ชีต้า!!" ฉันหันควับไปมอง พึ่งเห็นน้อยชายตัวเอง มันมาตอนไหน! "มาไทยบ่อยจังเลยนะ มาหาน้องเกรซหรอ" ฉันเลิกคิ้วถามมันกวนๆ อย่างรู้ทัน ไม่ว่าใครจะมาไทยมันจะติดสอยห้อยตามมาตลอด!!! ไม่ว่าจะเรียนยุ่งแค่ไหนก็ตาม (เรื่องของชีต้าลงจบแล้วตามอ่านได้ ทวงสัญญารักนายเย็นชา) "อย่าพูดถึงชื่อยัยนั่นได้มั้ย!" ทำเป็นอารมณ์เสียกลบเกลื่อนเถอะ "ทำไม? กล้าๆ ยอมรับหน่อยไอ้น้องชาย" ฉันเลิกคิ้วถามมันกวนๆ อีกรอบพร้อมกับตบบ่า "ไม่ต้องสนใจเรื่องคนอื่นหรอก พี่เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ แด๊ดดี้กับหม่ามี้โกรธมาก และผมจะไม่ช่วยพี่ด้วย!" ว่าแล้วมันก็เดินตัวสูงๆ เข้าไปในบ้าน "ไม่ได้นะชีต้า! แกต้องช่วยพี่!" ฉันรีบวิ่งตามมันเข้าไปในบ้าน "ไม่!" มันปฏิเสธอย่างไร้เยื่อไย "ไม่ใช่มั้ย ได้!!" รู้จักเชอรีนคนนี้น้อยไปซะแล้ว พรึ่บ! เล็งเป้าหมายแล้วกระโดดขึ้นหลังมันอย่างแม่นยำ "เฮ้ย! ลงไปนะ" ถึงจะไล่แต่มือใหญ่ๆ ของมันก็คว้าตัวฉันไว้กันตก "ถ้าต้าไม่ช่วย พี่จะไปบอกน้องเกรซว่าต้ามาไทยบ่อยๆเพราะอะไร" ฉันกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน "อย่านะพี่เชอ!" มันหันมามองฉันบนหลัง ตาเขียวปั๊ด กลัวน้องเกรซรู้ล่ะซิ ทำฟอร์มเป็นไม่รักเขา "เชอ! ทำอะไรลูก!" หม่ามี้ส่งเสียงดุถาม "ไปส่งพี่สาวคนนี้หาแด๊ดดี้กับหม่ามี้สิไอ้น้องชาย" ฉันยิ้มหวานให้หม่ามี้ แล้วกระซิบบอกน้อยชายอย่างอารมณ์ดี "จิ๊! รอให้ถึงตาผมก่อนเถอะ" มันจิ๊ปากไม่สบอารมณ์ ก้าวขายาวๆ ของมันพาพี่สาวสุดสวยไปหาแด๊ดดี้กับหม่ามี้ที่นั่งอยู่โซฟาห้องรับแขก "อายุเท่าไหร่เชอ! เล่นเป็นเด็กๆ ไปได้ นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ เกรงใจตาเดลหน่อย แล้วนิสัยทะโมนๆ ห้าวๆ มึนๆ แบบนี้ แม่บอกกี่ครั้งแล้ว ได้ใครมาห๊ะ" พอฉันลงจากหลังน้องปุ๊บหม่ามี้ก็สวดยาวจนสำนึกผิดตามไม่ทัน แต่ประโยคสุดท้ายปรายตาไปมองแด๊ดดี้ "ก็ได้แด๊ดดี้มาไงคะหม่ามี้ เน๊อะแด๊ดดี้" ฉันรีบกระโดดไปกอดแขนแด๊ดดี้อย่างออดอ้อน เปลี่ยนจุดสนใจเป็นเรื่องอื่นแทน จะได้ลืมๆ เรื่องฉันไป "ไม่ใช่มั้ง" แด๊ดดี้ส่ายหัว หันไปมองภรรยาสุดสวย "แด๊ดดี้กำลังจะบอกว่าเชอไม่ใช่ลูกแด๊ดดี้หรอคะ แด๊ดดี้หาว่าหม่ามี้มีผู้ชายคนอื่นหรอ" "คุณ!!!" ได้ผล หม่ามี้มองแด๊ดดี้ตาเขียว "ที่รักกำลังจะหลงกลลูกนะ เจ้าตัวแสบกำลังปั่นหัวเราอยู่" โดนจับได้ซะละเรา