เมื่อจัดการงานเรียบร้อยแล้ว ป้าสมรกับคะน้าจึงขยับมายืนรออยู่ห่าง ๆ เผื่อว่าคุณ ๆ จะต้องการอะไรเพิ่มเติม
“คะน้ากลับไปอาบน้ำเถอะ ป้าจะดูแลทางนี้เอง”
“จ้ะ ป้า” คะน้ารับคำแล้วรีบเดินเอาถาดไปเก็บในครัว เด็กสาวแทบจะวิ่งออกจากห้องโถง กระนั้นเธอก็ยังรู้สึกได้ว่าต้องมีคนมองตามเธอแน่ ๆ
“ก็บอกแล้วว่าไม่ให้ไป เป็นไง ซ่าดีนัก กลับไปนอนโรงพยาบาลอีกสักรอบดีไหม” พ่อติณบ่นลูกชายคนโต
“ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย นอนพักผ่อนสักคืน พรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแล้ว ปรางพาพี่เข้าห้องหน่อย” ธิติคร้านจะฟังผู้ใหญ่บ่นแล้ว ก็ทั้งย่า ทั้งพ่อกับแม่ ต่างพากันบ่นให้เขาตั้งแต่ขึ้นรถมาจากวัด บ่นมาตลอดทาง พอถึงบ้านก็ยังบ่นอีก เขาขอหลบไปอยู่ในห้องดีกว่า หูจะได้ไม่ต้องทำงานหนัก
“พี่ติ...คุณหมอฝากมาบอกพี่ว่า อย่ากลับเข้าไปนอนโรงพยาบาลอีกเลยนะครับ เขากลัวโดนพี่ชก” หมอนัทว่าแล้วยิ้มล้อเลียน
ธิติขึงตาดุใส่น้องชาย แล้วหันไปเร่งภรรยา
“ปราง
