“คุณติ พอได้แล้ว” มะปรางบอกเสียงสั่น เธอมองโอบเอื้ออย่างรู้สึกผิด
พอเมียมองคนอื่น ธิติยิ่งโกรธจัด
“ไปมองหน้ามันทำไม ขึ้นบ้าน !”
มะปรางไม่อยากให้เรื่องราวบานปลายใหญ่โตไปมากกว่านี้ เธอจึงเดินตามแรงดึงของสามี เท้าบางซอยเร็วเพื่อก้าวตามเขาให้ทัน
โอบเอื้อมองตามสองสามีภรรยาแล้วถอนหายใจ รักแรง หึงแรง แต่ไม่รู้จักถนอมเอาใจ แบบนี้คนที่น่าสงสารที่สุดคือมะปราง
“คุณเอื้อคะ น้ำค่ะ” คะน้าถือถาดใส่แก้วน้ำมาหลังจากธิติพามะปรางกลับขึ้นบ้านไปแล้ว
โอบเอื้อยิ้มให้เด็กสาว เขารับแก้วน้ำมาดื่ม แล้วบอกเธอว่า “คะน้าช่วยอะไรฉันหน่อยสิ”
“ค่ะ”
“ช่วยไปเรียนคุณย่าเดือนเต็ม คุณลุง คุณป้าให้หน่อยว่าฉันขออนุญาตพบและพูดคุยด้วย” อธิบายเหตุผลให้คนโกรธฟังก็คงไม่รับฟัง เขาต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจด้วยการบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ผู้หลักผู้ใหญ่ฟังดีกว่า
“ได้ค่ะ ว่าแต่...คุณปรางไปไหนแล้วคะ” คะน้ามองหามะปรางไปรอบ ๆ
“ค
