“ปราง...” ธิติละเมอเรียกอย่างไร้สติ เขาจับมือน้องชายมากุมไว้บนอก
หมอนัทนั่งรอกระทั่งพี่ชายเงียบ เขาจึงดึงมือกลับ แต่เพียงแค่เขาดึงมือออกมา คนเมาก็โวยวายเสียงดังลั่น
“ปราง...อย่าไป !” ธิติไขว่คว้าหามือที่กุมเมื่อครู่ทั้งที่ยังหลับตาอยู่ หมอนัทกลัวว่าพี่จะเสียงดังรบกวนคนทั้งบ้าน เขาจึงยินยอมให้พี่ชายกุมมือไว้ ชายหนุ่มมองหน้าคนโดนเมียทิ้งแล้วถอนหายใจ
“โอเคพี่ติ ผมนอนด้วยก็ได้ แต่พี่ห้ามทำอะไรผมนะโว้ย !” หมอนัทว่าพลางมองพี่ชายด้วยใบหน้าสยองพองขน เขาเอื้อมมือไปปิดไฟ แล้วค่อย ๆ เอนกายลงนอน โดยยินยอมให้พี่ชายจับมือของเขากุมไว้แนบอกตลอดเวลา
“โอ๊ย !” เจ้าของเสียงร้องใบหน้าบิดเบ้ เขาใช้ฝ่ามือยันพื้นพาตัวเองลุกขึ้นมานั่ง แล้วลูบบั้นท้ายที่กระแทกพื้นอย่างจังเมื่อครู่
“มึงมานอนบนเตียงกูทำไม” เจ้าของเตียงถามอย่างเกรี้ยวกราด ฝ่าเท้าที่ใช้ยันน้องชายยังยกค้างอยู่
“อย่างกับผมอยากนอนนักนี่ ผมพยายามห้าม
