“เรากลับกันเถอะครับคุณย่า คุณแม่ พี่ติไม่เป็นไรแล้ว คงนอนหลับยาวถึงเช้า ให้ปรางนอนเฝ้าไข้ก็ดีเหมือนกันนะครับ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางกลับบ้าน อาบน้ำแล้วก็นอนพักผ่อนได้เลย” หมอนัทบอกให้ทุกคนเบาใจ
“ตามใจปรางเถอะครับคุณแม่ คุณธัญ พรุ่งนี้เราค่อยมาแต่เช้า” พ่อติณบอกแม่และภรรยาที่ยังลังเลไม่อยากปล่อยมะปรางเฝ้าไข้ธิติ
“อย่างนั้นก็ได้ ย่ากลับก่อนนะปราง ฝากติด้วยนะลูก”
“ค่ะ คุณย่า” มะปรางว่าแล้วประนมมือไหว้ทุกคน “ปรางขอบพระคุณคุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ และหมอนัทด้วยนะคะที่ช่วยจัดการงานของคุณพ่อในวันนี้ ลำพังปรางคนเดียวคงทำอะไรไม่ถูก”
น้ำเสียงสั่นเครือของมะปรางทำให้ย่าเดือนเต็มดึงตัวเธอมาโอบกอดไว้เต็มอก ท่านลูบหลังเธอเบา ๆ
“ปรางเป็นหลานย่า เป็นลูกสาวของพ่อติณแม่ธัญ เป็นคนในครอบครัวของเรา มีอะไรเราก็ต้องช่วยเหลือกันนะลูก”
มะปรางกอดตอบย่าเดือนเต็ม เธอพยักหน้ากับบ่าของท่าน แม้ไม่อาจบรรเทาความเจ็บปว
