ตอนที่ 8

“คุณปราง” มะปรางหันไปทางเสียงเรียก พอเห็นว่าเป็นป้าจุ๋ม หญิงสาวก็ยิ้มกว้าง และเดินเข้าไปหาผู้สูงวัยที่ถือตะหลิวยืนอยู่ในโรงอาหาร “ป้ากำลังทำกับข้าวอยู่ พอเห็นรถคุณติก็เลยออกมาดู เผื่อว่าจะสั่งให้ทำอะไรเพิ่ม” “คุณติไม่มีอะไรสั่งเพิ่มหรอกค่ะ คุณติแค่มาส่งปรางไว้ที่นี่ เสร็จงานแล้วคุณติถึงจะแวะมารับ ป้าจุ๋มทำอะไรอยู่หรือคะ มีอะไรให้ปรางช่วยไหม” “โอ๊ย ! ไม่ต้อง ๆ ไม่ต้องช่วยอะไรทั้งนั้นค่ะ คุณปรางมานั่งตรงนี้” ป้าจุ๋มว่าพลางโอบเมียเจ้านายไปนั่งลงที่โต๊ะม้าหินอ่อนในโรงครัว “นั่งรอป้าตรงนี้นะคะ เดี๋ยวป้าตักทับทิมกรอบมาให้ชิม เพิ่งทำเสร็จเมื่อกี้เอง ป้าให้คุณปรางชิมคนแรกเลย” มะปรางไม่อยากขัดใจผู้สูงวัย หญิงสาวจึงนั่งรออย่างผู้รอที่ดี ระหว่างรอก็มองตามผู้สูงวัยที่กุลีกุจอไปตักทับทิมกรอบใส่ถ้วยแก้วใบเล็กมาให้ พอป้าจุ๋มเดินกลับมาพร้อมกับถ้วยทับทิมกรอบ มะปรางก็ยื่นมือออกไปรับ “ขอบคุณค่ะ น่ากินจังเลยค่ะ” มะปรางวางถ้วยใบเล็กลงบนโต๊ะม้าหินอ่อน หญิงสาวยิ้มกว้างสดใสให้ป้าจุ๋ม “น่ากินก็กินเลยนะคะ ป้าจะไปทำกับข้าวช่วยพวกสาว ๆ ต่อล่ะค่ะ” “ค่ะ” มะปรางพยักหน้า แล้วยิ้มหวานให้ป้าจุ๋มอีกครั้ง เมื่อผู้สูงวัยเดินกลับไปที่ห้องครัว หญิงสาวก็ลงมือรับประทานทับทิมกรอบ มะปรางกินขนมหวานได้เพียงแค่สองคำ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงเตือนว่ามีสายเรียกเข้า หญิงสาวจึงวางช้อนไว้ในถ้วยใบเล็ก แล้วล้วงโทรศัพท์ออกมาดูหน้าจอ พอเห็นว่าสายที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ของคนสนิทบิดา มะปรางก็รีบรับสายและเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส “สวัสดีค่ะลุงทอง” “คุณปรางครับ คุณปราบหน้ามืดเกือบล้มตอนกำลังรดน้ำต้นไม้ครับ ตอนแรกผมว่าจะพาไปโรงพยาบาล แต่คุณปราบไม่ยอมไป” มะปรางอึ้งไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ หญิงสาวถามกลับไปด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “แล้วตอนนี้คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ” “ตอนนี้ปกติดีครับ ผมพามานอนพักที่ห้องนั่งเล่น แต่หลายวันมาแล้วที่คุณปราบดูอ่อนเพลีย กินข้าวน้อยลง ผมบอกให้ไปหาหมอก็ไม่ยอมไปครับ” “ปรางฝากดูแลคุณพ่อก่อนนะคะลุงทอง ปรางจะรีบไปตอนนี้เลยค่ะ” มะปรางวางสายแล้วลุกขึ้นกวาดตามองไปรอบโรงอาหาร พอเห็นเปี๊ยกกำลังยกถังน้ำลงจากพ่วงข้างมอเตอร์ไซค์ มะปรางจึงรีบเดินเข้าไปหา “เปี๊ยก พาพี่กลับบ้านหน่อย” นายเปี๊ยกซึ่งมีอายุน้อยกว่ามะปรางสองปีรีบวางถังน้ำลง แล้วยืนตรงมองหน้ามะปรางอย่างงง ๆ “คุณปรางไม่รอคุณติแล้วเหรอครับ” เพราะป้าจุ๋มบอกว่าคุณปรางมานั่งรอคุณติ นายเปี๊ยกเลยไม่เข้าใจว่า คุณปรางจะมาบอกตนพากลับบ้านทำไม “พี่มีธุระด่วน ต้องรีบกลับบ้าน เปี๊ยกไปส่งพี่หน่อยนะ เดี๋ยวพี่จะบอกคุณติเองว่าเป็นคนสั่งให้เปี๊ยกพากลับบ้าน” พอเห็นสีหน้าลังเลของนายเปี๊ยก มะปรางก็รีบบอกให้เขาสบายใจ เพราะนายเปี๊ยกคงกลัวถูกเจ้านายต่อว่า “แบบนั้นก็ได้ครับ ป้า...ฉันไปส่งคุณปรางที่บ้านก่อนนะ” นายเปี๊ยกรับปากแล้วหันไปตะโกนไปบอกป้าจุ๋มที่อยู่หน้าเตา ป้าจุ๋มยังไม่ทันอืออออะไร นายเปี๊ยกก็ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ ยันคันสตาร์ตแล้วเบิ้ลเครื่องเสียงดังลั่น พอมะปรางขึ้นนั่งที่พ่วงข้าง เขาก็บิดรถออกตัวไปอย่างรวดเร็ว “คุณปรางของป้าอยู่ไหนครับ” พอตรวจงานเรียบร้อย ธิติก็บึ่งรถตรงกลับมาที่โรงอาหาร เขาลงจากรถและกวาดสายตามองหาจนทั่วแล้วก็ไม่พบคนที่เขาบอกให้รอ ชายหนุ่มจึงเดินตรงไปถามแม่ครัวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย “เอ่อ...ไอ้เปี๊ยกมันพาคุณปรางไปส่งที่บ้านแล้วค่ะ” พอได้ยินคำตอบ คนมาตามหาเมียก็ถอนหายใจแรง เขาหันไปทางนายเปี๊ยกที่กำลังเดินเร็วเข้ามาหาพอดี “ใครสั่งให้มึงไปส่งคุณปราง” “เอ่อ...คุณปรางสั่งครับ” นายเปี๊ยกยืนเอามือกุมเป้า ก้มหน้าตอบด้วยความหวั่นใจ เพราะหน้าตาของคนถามนั้นบึ้งตึงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ธิติสูดลมหายใจลึก เพราะเธออยู่ในฐานะเมียของเขา เธอมีสิทธิ์สั่งลูกน้องในไร่ทุกคน แต่คำสั่งของเธอต้องไม่ขัดใจเขาสิ ตาคมปลาบตวัดมองคนที่พาเมียเขากลับไปส่งบ้านอย่างหัวเสีย แต่เขาจะไม่ทำอะไรคนรับคำสั่งหรอก งานนี้คนที่จะถูกลงโทษทัณฑ์แบบจัดหนักจากเขาคือคนสั่ง เพราะเขาถือว่าเขาได้เตือนเธอไว้แล้ว แต่เธอกลับไม่เชื่อฟัง แบบนี้มันท้าทายกันชัด ๆ