หลังจากฉันยืนสตั้นแข็งทื่อเป็นหินไปแล้วนั้น พี่ภีมก็เดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับบอกว่า...
“พี่ขอไปส่งนีนเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดได้ไหม” ฉันกำลังโกรธเขาไม่ใช่เหรอ และแน่นอนว่าฉันจะต้องวางท่าไว้ตอบกลับเขาไปอย่างเจ็บแสบว่า...
“ได้ค่ะ”
“อ้าว...ได้ทีทิ้งฉันเฉย” เพื่อนเบลบ่นเบา ๆ
“งั้นกลับด้วยกันไหมยังไงก็ยังคอนโดเดียวกัน” ฉันเสนอไป
“ไม่ล่ะ ไม่อยากเป็น กขค. หึ” เพื่อนเบลยิ้มร้ายก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปดื้อ ๆ ทิ้งให้ฉันอยู่กับพี่ภีม และยัยสามหน่อที่จ้องไม่วางตา แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรอีกแล้ว
พี่ภีมเดินมาใกล้ฉันก่อนจะยื่นมือหนามากุมมือกันไว้ก่อนจะพูดเสียงทุ้มนุ่มอีกหน
“กลับคอนโดกันครับ”
“รู้แล้วน่า” ฉันพูดเสียงเบาลงเช่นกัน
พี่ภีมเดินจูงมือฉันไม่อายสายตาใครเลย แถมลากฉันไปยังตึกบริหารอีกเพราะเขาอยากเอารถฉันไปส่งมากกว่า แต่ฉันรู้ทันนะ เขาคงจะได้หาเรื่องให้ฉันไปส่งเขาอีกต่อไงล่ะ ไม่ก็หาเรื่องไม่ยอม
