เขาจูบฉันแบบนั้นอยู่เนิ่นนาน ริมฝีปากและลิ้นฉันจะเปื่อยอยู่แล้ว ทั้งดุนดัน ดูดดึงเบา ๆ จนต้องเผยอปากให้เขาทำได้เต็มที่ ฉันเริ่มแข้งขาอ่อนยืนแทบไม่ไหว จึงต้องละมือจากอกเขาที่ยันไว้เปลี่ยนมาคล้องคอเขาแทน
“แฮ่ก...แฮ่ก...” ฉันทนจูบนานกว่านี้ไม่ไหวเพราะหายใจไม่ทันจนละจูบนั้นออกมากะทันหันหอบหายใจแรง
“จู่ ๆ พี่ก็จูบนีน นีนเกือบตายนะคะ หายใจเกือบไม่ทันเนี่ย”
“แล้วไม่ชอบจูบพี่เหรอ”
“มันก็...ไม่” ฉันเบือนหน้าเล็กน้อย แต่เขาก็ใช้มือเชยคางให้กลับไปมองเขา
“ขอความจริง...ไม่ชอบจูบกับพี่จริง ๆ เหรอครับ” เขายื่นหน้ามาใกล้ฉันจนหน้าผากเราชนกัน ลมหายใจรดแผ่วใส่กันพร้อมกับสายตาประสานไม่วางตา
“ก็ชอบอยู่หรอกค่ะ เพียงแต่...”
“เปิดใจกันเถอะนีนพี่เองก็จะตอบทุกอย่างเหมือนกัน”
“นีนแค่ไม่มั่นใจว่าที่เราทำอยู่ตอนนี้ มันมาจากความรู้สึกรักรึเปล่าน่ะค่ะ” ฉันกลับมาก้มหน้า พวกเธอจะให้ฉันมั่นใจได้ยังไงในเมื่อตลอดชีวิ
