สองมือหนาจับไหล่ฉันให้หันกลับไปมองเขา นัยน์ตาหวานจ้องมองกันไม่กะพริบ ผู้หญิงอย่างฉันใครจะต้านไหว ทว่า...เขินบิดม้วนแค่ไหน เขาก็ไม่ปล่อยให้เราละสายตาจากกัน
“พี่เรียนจบแล้วนะ และกำลังจะเข้ารับตำแหน่งจากพ่อ”
“ยินดีด้วยค่ะ พี่เหมาะสมทุกอย่าง ทั้งเก่งทั้งหล่อ บริษัทของตระกูลพี่ก็ต้องเป็นของพี่อยู่วันยังค่ำ ไม่ต้องกลัวนะคะ ครอบครัวนีนจะสนับสนุนเต็มที่เลย”
“เฮ้อ...” เขารวบตัวฉันเข้าไปกอดกันแน่น “พี่ไม่อยากกลับเลยจริง ๆ นะ เพราะที่นั่นไม่มีบ้านที่สวยแบบนี้ และที่สำคัญ...”
“พูดแบบนี้พ่อแม่พี่ได้ฟังก็เสียใจกันพอดีสิคะ”
“นั่นมันบ้านของพ่อแม่ ไม่ใช่บ้านของพี่”
“อ๋อ...พี่หมายถึงบ้านเดี่ยวของตัวเองงั้นเหรอคะ อยากได้ไหมล่ะจะซื้อให้ นีนรวยค่ะ ฮี่...” กำปั้นของพี่ภีมเขกเข้ากับหน้าผากฉันเบา ๆ
“พี่เขกหัวฉันทำไม...”
“พูดแต่ล่ะทีทำให้พี่ดูแย่ พี่เองก็มีเงินครับเลี้ยงเมียได้สบาย ที่พี่กำลังจะพูด หมายถึง
