“พี่ภีมพูดจริง ๆ เหรอคะ ว่าแฟนเขาช่วยเลือกให้”
“จริงสิ ลูกก็อยู่ด้วยไม่ใช่รึไง” พ่อเลิกคิ้วมองฉัน
“นีนไม่เห็นจำได้เลย...” หน้าฉันยิ่งขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความไม่เข้าใจ สงสัยตอนนั้นฉันเหม่อมัวแต่มองหน้าเขานั่นแหละ ตอนนั้นฉันคลั่งรักเขาจะตาย
“หรือว่าลูกโกรธที่ภีมมีแฟน เลยหนีไปต่างประเทศ”
“ห๊า! บ้าน่าพ่อ...ทำไมพ่อคิดแบบนั้นคะ”
“ก็ภีมเขามาหาพ่อ ถามว่าลูกไปเรียนไหน จะกลับมาเมื่อไหร่ สีหน้าเขาดูไม่ค่อยดีเลยนะ ดูซูบกว่าวันที่มางานประชุมที่บ้านไปเยอะเลย”
“ฮ่า...เราสองคนสนิทกันค่ะ เพียงแต่นีนลืมบอกเบอร์ใหม่ให้เขา เลยไม่ได้ติดต่อ พี่ภีมเลยคิดว่านีนงอนมั้งคะ”
“แล้วงอนจริงไหม” พ่อถามกลับเหมือนรู้ทัน
“จริงค่ะ มีปากเสียงกันนิดหน่อย”
“ยังไงก็คนกันเอง มีอะไรก็คุยกันดี ๆ นะลูก” แม่ของฉันพูดพลางตบบ่าเบา ๆ ฉันหันไปจ้องแม่ก่อนจะยิ้ม
“นีนรู้ค่ะ นีนไม่ได้งี่เง่าสักหน่อย” ฉันพูดแบบนั้นเพื่อให้คุณพ่อคุณแ
