มือของเด็กหนุ่มที่เริ่มหยาบกร้านขึ้นเต็มทีก็เก็บผีเสื้อใบไม้กลับไปที่ชายอกเสื้อดังเดิม หลินเฟิงมองสำรวจไปรอบๆบริเวณแต่ก็ไม่เห็นผู้อาวุโสเจียเจิงเลย
"หวังจิ้งผู้อาวุโสล่ะ?"
เสียงแหบที่ใสขึ้นมาสักหน่อยจากครั้งแรกเอ่ยถามพร้อมกวาดสายตาไปโดยรอบแต่ไม่พบเป้าหมายที่ตนอยากจะเจอ
"ท่านปู่ขึ้นเขาตั้งแต่ยามเหม่าแล้วขอรับ"
"ยามเหม่าเหรอเช้าขนาดนั้นเลย?"
ดวงตาคู่สวยพลันลุกโตด้วยความตะลึง คนแก่ขึ้นเขาตั้งแต่ตีห้าเขาไม่กลัวหรือไงกันนะ ในป่านั้นทั้งแห้งแล้งกันดารซ้ำร้ายยังมีโจรป่าอีกด้วย คนแก่ขึ้นคนเดียวเกิดเป็นลมหรือโดนปล้นจะทำเช่นไร
แต่เด็กหนุ่มถึงจะมีสีหน้าสงสัยใคร่รู้แต่ก็ไม่พูดอะไรเพียงเเต่มองมาที่เธอแล้วก็พยักหน้าตอบเบาๆเท่านั้น
"ขึ้นไปคนเดียวเหรอแล้วเจ้าทำไมไม่ได้ขึ้นไปด้วยล่ะ?"
เธอถามมีสีหน้ากังวลชัดเจนถ้าหลับไปแปดปีจริงๆผู้อาวุโสเจียเจิงตอนนี้ก็คงจะเจ็ดสิบแล้ว แต่นับว่าร่างกายแข็งแรงที่ยังบ
