แววตาสีเทาหุ้มแทบจะขาวลงอยู่รอมร่อของชายชรามองลูกชายคนโตอย่างสิ้นหวังอายุตนก็ล่วงเลยมีปูนนี้แล้วจะอยู่ได้นานแค่ไหนกัน
"ให้คำสัญญากับพ่อได้มั้ยลูก พ่อมีเวลาอีกไม่มากแล้วลูกพอจะอยู่กับพ่อแก่คนนี้อีกสักไม่กี่ปีได้หรือไม่"
แววตาว่างเปล่าพลันสะกดให้หลงลืมทุกสิ่งและจนไปในห้วงสมุทรลึกคู่นั้นก็มองพ่อของตนอย่างลำบากใจที่พ่อพูดเช่นนี้ตัวเจี้ยนหยีอยากจะให้สัญญาบัดเดี๋ยวนั้นแต่โลกใบนี้ทุกอย่างไม่มีอะไรแน่นอน
พรุ่งนี้หรืออีกหนึ่งเค่อข้างหน้าตัวเขาอาจจะต้องออกไปอีกก็ได้
เจียเจิงที่เหมือนจะสังเกตเห็นสีหน้าไม่สบายใจเขาก็รู้ดีว่าคำตอบคืออะไร ก็เขาเป็นปราชญ์แถมยังเคยทำการค้ามาในหลายๆปีนี่นาเจอคนมามากมายแต่หากใจของลูกชายตัวเองยังอ่านไม่ออกเขาก็ไม่ควรเป็นพ่อจริงๆ
"เจ้าให้คำสัญญากับข้าไม่ต้องปฏิบัติตามก็ได้เพียงแต่ให้ข้าได้สบายใจเพียงสักนิดเถอะ"
เจี้ยนหยีพยักหน้าให้ชายชราเบาๆด้วยใบหน้าว่างเฉยแต่เพียงเท่า
