เวลายังคงดำเนินต่อไป คืนนี้เจี้ยนหยีไม่ได้เข้ามานอนด้วย หวังจิ้งจึงอาสานอนเป็นเพื่นเธอ ถึงหลินเฟิงจะรู้สึกแปลกๆแต่ก็ยอมตกลงโดยไม่ได้พูดอะไร
ในรุ่งเช้าที่วนมาถึงอีกครั้ง ท้องฟ้าด้านนอกมีเมฆอึมครึมเหมือนฝนพร้อมจะตกลงมาตลอดเวลา ไร้แสงแดดหรือเสียงนกร้อง อย่างที่หลินเฟิงเคยได้ยินมาทุกวัน
พลางมองไปรอบๆห้องก็ไม่เห็นเด็กหนุ่มเสียแล้วหากแต่จะให้เดาเด็กหนุ่มคนนั้นคงจะออกไปข้างนอกแล้วเป็นแน่เช้าขนาดนี้ จะตื่นเช้าไปไหนนะ
"อื้อออ~ "
เสียงหลินเฟิงลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก อากาศมืดครึ้มทำให้ไม่ร้อนแต่พอเหลียวมองลงไปดูพื้นดินก็ไม่ได้แห้งแตกเหมือนแต่ก่อน
เหตุเพราะพื้นดินตอนนี้กลายเป็นโคลนชื้นแฉะหากไม่มีหินขาวหยาบๆมาวางเป็นทางให้เดินก็ไม่รู้ว่าจะข้ามไปอย่างไรให้ถึงอีกฝั่งโดยไม่ถลาล้มหัวคว่ำไปเสียก่อน
หลินเฟิงค่อยๆก้าวย่างไปตามหินขาวแม้นจะบอกว่าเป็นหินหยาบแต่การเดิ
