อาภรณ์สีเขียวสะอาดตาไร้ร่องรอยตำหนิค่อยๆ ถูกบรรจงวางลงข้างๆ หลินเฟิงอย่างระมัดระวัง 'ถ้านี่คือชุดเก่าที่หลินเฟิงมีทำไมไม่เอามาใส่นะจะใส่เสื้อผ้าขาดรุ่ยทำไมในระยะเกือบสามเดือนที่ก่อนเธอจะเข้ามาอยู่ในนี้
ถ้วยน้ำเย็นๆด้านในมีผ้าจุ่มอยู่ในนั้น ถูกวางลงที่บริเวณข้อเท้าของเธอ ทุกอย่างดูเพียบพร้อมแต่จะให้เธอลุกขึ้นไปประคบเองยังไงล่ะเหยียดขาสะยาวขนาดนั้น
หลินเฟิงเหงื่อตกเป็นเม็ดเมื่อ เห็นดังนั้นแต่ไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากถามอะไร หวังจิ้ง ก็หยิบผ้ามาบิดแล้วนั่งประคบให้เธอเงียบๆ
"เสื้อผ้าเหล่านี้เป็นของข้าจริงๆหรือ?"
หลินเฟิงเอ่ยถามเพื่อเช็คความแน่ใจ ว่าเสื้อผ้านี้ไม่ใช่ว่าไปขโมยใครเขามา
"ขอรับท่านพ่อเป็นคนเก็บไว้"
"แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่านี่เป็นของๆข้าจริงๆไม่ใช่เสื้อผ้าของแม่นางในดวงใจของพ่อเจ้า"
หลินเฟิงพึมพำเบาๆ พลางหยิบชุดนั้นขึ้นมาดูชุดนี้ดูงดงามมาก
"ท่านพ่อไม่ได้พกอะไรของแม่นางซู
