บทที่ 10
เธอเข้าในเมือง
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแสงสว่างจากหน้ารถมอเตอร์ไซค์ก็แล่นเข้ามาจอดยังหน้าบ้านน็อคดาวน์ทรงไทยหลังหนึ่ง จากนั้นไฟทุกดวงภายในตัวบ้านก็เปิดสว่างบิ๊กเดินมาจุดกองไฟหน้าบ้านพลางวางถุงพลาสติกที่ด้านในคือเนื้อหมูลงบนเตียงไม้เขานั่งย่องๆ จุดไฟไม่นานมันก็ให้แสงสว่างอันอบอุ่นพลันร่างกายกำยำเดินเข้ามาพร้อมกับจานชามที่ถือมาจากบ้านหลังใหญ่ บริเวณพื้นที่แห่งนี้หรั่งก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของ มองลงไปเห็นทุ่งนากว้างบ้านน็อคดาวน์หลังนี้อยู่ภายในรั้วของลานมันสำปะหลังของเขา
“มึงย่างหมูถ่ามันโลด กูไปเฮ็ดน้ำจิ้มก่อน” (มึงย่างหมูรอมันเลย กูไปทำน้ำจิ้มก่อน)
“ทำงานเสร็จก็ตั้งวงเลยเหรอวะ”
“นิดหน่อยครับลูกพี่ บ่ค่อยมีเวลาเลยเดือนที่แล้วน่ะ” (ไม่ค่อยมีเวลาเลยเดือนที่แล้ว)
“น้องชายมึงมาด้วยเหรอ”
“แม่นครับ ถ่าก่อนเด้อผมย่างหมูก่อน” (ใช่ครับ รอก่อนนะผมย่างหมูก่อน)
เวลาผ่านไปชายหนุ่มทั้งสี่คนนั่ง
