“ผมยังไม่ให้คุณตายง่าย ๆ หรอก ต้องอยู่รับกรรมไปอีกนาน” ชายหนุ่มกดโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลมา
“อีกไม่นานรถพยาบาลก็จะมา คุณจะรอดตาย แต่ผมจะไม่อยู่ดูใจคุณถึงตอนนั้นหรอก ลาก่อน ชาตินี้ขออย่าได้พบกันอีกเลย ถึงแม้ว่าผมตายเป็นผี ผมก็จะไม่ให้อภัยคุณ จำเอาไว้” ชลาลัยร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาปานจะขาดใจ ทำไมเขาถึงใจร้ายกับหล่อนอย่างนี้ หล่อนรักเขามากมายแค่ไหน เขาก็รู้... ทำไมเขาถึงเกลียดหล่อนได้ขนาดนี้...
“เหนือตะวันลูกแม่... ถึงลูกจะโกรธจะเกลียดแม่แค่ไหน แต่แม่จะรักลูกตลอดไป เพราะลูกคือแก้วตาดวงใจของแม่”
เหนือตะวันเบือนหน้าหนี เขากะพริบตาถี่เพื่อไม่ให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมา เขายืนหันหลังให้กับชลาลัยอยู่นิ่งนาน ก่อนจะตัดสินใจเดินจากไปช้า ๆ ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญราวกับจะขาดใจของชลาลัยดังไล่หลังตามมา
เขาให้อภัยหล่อนไม่ได้... ให้ไม่ได้จริง ๆ หล่อนฆ่าพ่อแม่เขาอย่างเลือดเย็น ทำไมฟ้าต้องเล่นตลกกับเขาอย่
