“เหนือ...เหนืออย่าทิ้งแม่ไป...แม่รักเหนือ อย่าทิ้งแม่ไป”
ร่างบางที่หลับสนิทของชลาลัยยกมือขึ้นไขว่คว้าอากาศรอบตัว ปากก็ร่ำร้องหาแต่เหนือตะวัน ทำเอาทั้งเอื้อมดาว ภูรี และลำธารต่างมองภาพที่เห็นเบื้องหน้านั้นด้วยความเศร้าใจ
ลำธารวิ่งเข้าไปหามารดา หล่อนโอบกอดมารดาไว้แน่น ร้องไห้ออกมา
“แม่...แม่ น้ำอยู่นี่ น้ำอยู่นี่ น้ำรักแม่ แม่อย่าไปถามหาคนใจร้ายอย่างนั้นเลย”
ลำธารพยายามปลอบประโลมมารดายังไง มารดาของหล่อนก็ยังเพ้อหาแต่เหนือตะวันอย่างเดียว
หญิงสาวลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตาทิ้ง ดวงตากร้าวเป็นประกาย
“น้ำจะไปตามพี่เหนือเอง น้ำรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน”
ลำธารกำลังจะผละไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น แต่ภูรีคว้าแขนกลมกลึงของลำธารเอาไว้เสียก่อน
“น้ำจะไปได้ยังไง ตอนนี้เจ้าเหนือมันคงเกลียดน้ำเข้ากระดูกดำไปแล้ว ให้พี่ไปเองดีกว่า น้ำอยู่เป็นเพื่อนคุณป้า กับเอื้อมดาวที่นี่เถอะ”
คำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงหาอาทรของภูรี
