เพราะความรักได้เกิดขึ้นแล้ว

อคิราห์ถามด้วยแววตาตัดพ้อ ไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้ศศินาถึงได้กลับมาเย็นชาใส่อีกแล้ว ทั้งที่เพิ่งจะสร้างความทรงจำดีๆให้กันมาตลอดวันแท้ๆ “ฉันจะไปรู้อะไรล่ะคะ ฉันไม่ใช่คุณสักหน่อยนี่” “แปลกนัก ที่แววตาของเจ้าไม่ได้บอกข้าเช่นนั้นเลย” “คุณ…” ศศินาหันมามองเมื่อมือหนาจับข้อมือเธอเอาไว้ อคิราห์เงยหน้ามาสบตากับดวงตาอีกคนที่สื่อความหมายที่ศศินาไม่อาจเบือนหน้าหนีไปได้อีกเลย ราวกับถูกใบหน้างดงามราวภาพวาดนั้นดึงดูด ดวงตาคู่คมตรึงสายตาเธอไว้ด้วยประกายความหมายลึกซึ้งมากมายยิ่งกว่าวันไหน และศศินาแพ้มากเหลือเกิน แพ้อคิราห์ที่แสดงออกอย่างซื่อตรงเสมอ แพ้ความอบอุ่นอ่อนโยน คนที่แม้จะอายุน้อยกว่าเธอแต่กลับหนักแน่นและเป็นผู้ใหญ่จนเธอลืมข้อนี้ไปทุกครั้งเมื่ออยู่ด้วยกัน แต่ถ้าจะพูดให้ถูก ก็คือเธอแพ้ทุกอย่างที่เป็นอคิราห์โดยไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลอะไรมาสนับสนุนด้วยซ้ำ เพราะใจเธอมันได้ตกหลุมรักอย่างไร้เงื่อนไขไปจ