“ทำไม…”
ศศินายืนอึ้งทั้งน้ำตานองหน้า เธอพึมพำออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ขณะที่ฟ้าฝนกลับเริ่มเบาลงในทันที และตรงหน้าเธอ คืออคิราห์ที่ยังยืนที่เดิมไม่ได้หายไปไหน
“ข้าก็ไม่รู้ แต่ข้าดีใจมากเหลือเกิน”
อคิราห์บอกก่อนจะโยนกล่องดนตรีลงบนโต๊ะ แล้วโผเข้ากอดร่างบางด้วยรอยยิ้มกว้าง ไม่อยากสงสัยอะไรอีกแล้วในเมื่อความสุขสำคัญกว่าทุกอย่าง
“มันเกิดอะไรขึ้นคะ”
“เพราะฟ้าคงรู้ ว่าข้าไม่อยากจากเจ้าไปในตอนนี้อย่างไรเล่า”
อคิราห์บอกก่อนจะจับใบหน้าสวยขึ้นมารับจูบอีกครั้งด้วยความสุขที่ล้นใจ ศศินาหลับตา ตอบรับความหวานล้ำนั้นทั้งน้ำตา แต่คราวนี้เป็นน้ำตาของความยินดีที่ไม่ได้ถูกพรากเอาความสุขไป อคิราห์ที่เธอรักยังคงอยู่ตรงนี้ และโอบกอดเธอได้เหมือนเดิมแล้ว
เสียงริมฝีปากที่บดจูบดังคลอกับเสียงฝนพรำ ราวกับดนตรีจังหวะหวานซึ้งในความรู้สึก อคิราห์จับคางเล็กให้เงยขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง ใช้นิ้วมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้
