พลอยชมพูที่ยังนอนเปลือยกายอยู่บนโซฟา เธอห่มเพียงผ้าบางๆ คลุมร่างไว้หลวมๆ ไม่นานนักกลิ่นหอมของไข่ดาวกับขนมปังอบก็ลอยมาแตะจมูก เธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเชิดถือถาดอาหารเข้ามาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอีกครั้ง
“คุณนาย…อาหารเช้าครับ”
เสียงทุ้มพร่าเอ่ยพลางวางถาดลงบนโต๊ะเตี้ยข้างโซฟา เขานั่งยองลงใกล้ๆ สายตาคมกวาดมองเรือนกายขาวเนียนที่โผล่พ้นผ้าห่มบางอย่างไม่ปิดบังนัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นทันที
พลอยชมพูหน้าแดงวาบ รีบยกมือดึงผ้าห่มให้คลุมตัวมากขึ้น แต่เชิดกลับโน้มกายเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดแก้มเธอ
“อย่าห่มเลยครับคุณนาย…เมื่อคืนผมเห็นทุกอย่างแล้ว”
“เชิด…บ้า!”
เธอเอ่ยเสียงสั่น มือเล็กผลักอกเขาเบาๆ แต่สายตาฉ่ำเยิ้มกลับบอกชัดว่าไม่ได้โกรธจริง
เชิดหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบช้อนตักไข่ดาวแล้วจ่อที่ริมฝีปากเธอ
“ลองสิครับ…ผมทำเอง”
พลอยชมพูอ้าปากชิม แต่ทันทีที่เธอกำลังเคี้ยว เชิดก็
