กลางดึก ความเงียบของคฤหาสน์ใหญ่มีเพียงเสียงลมพัดผ่านผ้าม่าน และเสียงหายใจแผ่วเบาของพลอยชมพูที่นอนซบอยู่ในอ้อมแขนเชิด ร่างบางยังเหนื่อยล้าเพราะบทรักอันดิบเร่าร้อนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
แต่เชิดกลับนอนลืมตา ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าสวยที่หลับพริ้มอยู่ข้างกาย ร่างกำยำยังร้อนรุ่มด้วยแรงปรารถนาที่ไม่เคยพอ เขาก้มลงกดจูบหนักๆ ที่ซอกคอขาว ดูดเม้มจนเธอสะดุ้งตื่น
“อื้อ…เชิด…ฉันเพิ่ง…หมดแรงไปเองนะ”
เสียงเธอสั่นพร่า พยายามเอ่ยห้ามทั้งที่ร่างกายยังอ่อนแรง แต่เชิดกลับแสยะยิ้ม ริมฝีปากกระซิบชิดหู
“ผมบอกแล้วนี่ครับ…ผมจะไม่ปล่อยคุณนายไปง่ายๆ”
ไม่ทันให้เธอพูดต่อ ร่างกำยำก็ทาบทับลงมาอีกครั้ง มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนกายที่เปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่ม แท่งร้อนที่กลับมาผงาดแข็งขืนอีกครั้งกดแนบเข้ากับร่องรักที่ยังอุ่นชื้นจากรอบแรก
พลอยชมพูสะท้านวูบ ร่างกายสั่นไหวทั้งที่ใจยังลังเล แต่ความจริงคือร่องรักของเธอกลับเต้น
