ตอนที่ 5

ร่างสูงใหญ่ของเชิดกำลังอยู่ตรงกลางระหว่างเรียวขาของเธอ ใบหน้าคมเข้มซุกแนบอยู่กับกลีบสีสด ริมฝีปากและลิ้นหนาตวัดเร่าร้อนโดยไม่หยุดพัก แววตาคมวาวมองขึ้นมาประสานกับเธออย่างท้าทาย “ชะ…เชิด!” เสียงเธอสั่นพร่า ทั้งตกใจ ทั้งเสียวสะท้านในเวลาเดียวกัน ร่างบางยกมือจะผลักออกแต่เรี่ยวแรงกลับแทบไม่มี เพราะทุกสัมผัสจากลิ้นร้อนแรงนั้นกำลังดูดกลืนสติไปหมดสิ้น เธอได้แต่บอกคนสวนเสียงสั่นพร่า "อย่านะเชิด...ปะ...ปล่อยฉันนะ" เชิดไม่หยุดตามที่เธอบอก แต่กลับยิ่งเร่งจังหวะรัวลิ้นลึกกว่าเดิม มือหนากดเรียวขาเธอให้อ้าออกกว้างกว่าเดิม ความเร่าร้อนและโหยหาที่กักเก็บมานานพรั่งพรูออกมาทั้ง หมดในสัมผัสดุดันครั้งนี้ จนพลอยชมพูไม่อาจกลั้นเสียงหวานหวามได้อีกต่อไป “อ๊ะ…อ๊าาา…เชิด…ฉัน…ฉันจะไม่ไหวแล้ว!” ร่างบางของพลอยชมพูเกร็งสะท้าน เธอพยายามใช้สองมือดันศีรษะของเชิดออกไป เสียงสั่นพร่าเอ่ยห้ามทั้งที่แทบ ไม่มีเรี่ยวแรง “มะ…ไม่…เชิด…อย่า…” แต่แทนที่เชิดจะฟัง เขากลับยิ่งกดหน้าซุกแนบลึกเข้าไปกว่าเดิม ลิ้นหนาตวัดถี่ยิบรัวแรงจนเสียงเฉอะแฉะดังแข่งกับเสียงครางของเธอ มือหนาอีกข้างไม่ปล่อยให้ช่องว่างเหลือ เขาสอดนิ้วหยาบเข้าไปขยี้วนที่ติ่งเสียวอย่างแม่นยำ “อ๊าาาา…อ๊ะ…เชิด…ฉัน…ฉันเสียว” พลอยชมพูร้องครางเสียงสั่น ร่างบางดิ้นไปมาอย่างหมดทางสู้ ความเสียวซ่านพุ่งทะยานขึ้นสูงเกินจะต้าน "ยอมรับเถอะครับ ว่าคุณนายก็อยากให้ผมทำแบบนี้" เชิดบอกกับพลอยชมพูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะตวัดลิ้นเลียติ่งเสียวของเธอซ้ำๆ สลับกับรัวลิ้นเข้าออกรูร่านถี่รัว ร่างบางดิ้นเร่าเพราะความเสียวเกินจะรับไหว เชิดคำรามต่ำในลำคออย่างหื่นกระหาย ลิ้นร้อนยังคงกระแทกรูเสียวรัวไม่หยุด นิ้วแข็งแรงขยี้ถี่ๆ จนคุณนายตัวสั่นระริก แม้ปากจะพร่ำห้ามแต่สะโพกกลับเด้งรับโดยไม่รู้ตัว "อ๊ะ...มะ...ไม่...ไม่จริง...อ๊ะ...อ๊ายยย" สุดท้ายเสียงกรีดร้องแหลมพร่าก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างที่กระตุกแรง พลอยชมพูปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนท่วมท้นรูเสียว เธอหอบหายใจถี่ น้ำตาคลอเบ้าทั้งจากความเสียวและความสับสน มือเล็กยังสั่นเกาะพนักโซฟาแน่น ขณะที่เชิดค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาคมฉ่ำไปด้วยแรงปรารถนา มุมปากเปื้อนความหวานที่เขาเพิ่งชิมจากเธอ รอยยิ้มที่เผยออกมาทำให้หัวใจพลอยชมพูแทบหยุดเต้น เชิดยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขา ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้น ดวงตาวาววับกวาดมองร่างคุณนายที่นอนหอบระทวยอยู่บนโซฟา เขายกหลังมือปาดคราบน้ำหวานที่เปื้อนริมฝีปากออก พร้อมเอ่ยเสียงต่ำพร่า “ผมเห็นหมดแล้ว ตั้งแต่คุณนายลงมาจากห้องนอน เห็นคุณนายเอานิ้วเกี่ยวเบ็ดให้ตัวเอง แล้วก็เรียกชื่อผมไม่หยุด” คำพูดตรงไปตรงมาเหมือนคมมีดกรีดหัวใจ พลอยชมพู เธอสะดุ้งสุดตัวรีบส่ายหน้าอย่างร้อนรน “มะ…ไม่…ฉันไม่ได้ทำ…เชิดพูดบ้าอะไร!” เสียงเธอสั่นไหว ปากพยายามปฏิเสธ แต่ใบหน้าแดงซ่านและร่องรักที่ยังฉ่ำเยิ้มกลับฟ้องความจริงอย่างชัดเจน เชิดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยแรงหื่นกระหาย “งั้นผมจะทำให้คุณนายยอมรับเอง” สิ้นคำร่างสูงโน้มลงอีกครั้ง กดใบหน้าซุกแนบแน่นที่ร่องรัก ลิ้นหนาตวัดเลียรัวแรงกว่าเดิม คราวนี้เขาไม่เพียงตวัดถี่ หากยังดูดแรงตรงจุดไวต่อสัมผัส จนเสียงดังสนั่นในความเงียบ