สามเดือนผ่านไป ข่าวดีทำให้ทั้งบ้านเต็มไปด้วยรอย ยิ้ม วีรภัทร์ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ตอนที่หมอบอกว่าพลอยชมพูตั้งครรภ์แล้ว เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขารีบโผเข้ากอดภรรยาไว้แน่นด้วยความดีใจ ดวงตาเปล่งประกายอย่างมีความสุข
“ขอบคุณนะชมพู…เธอมอบสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้ฉัน”
เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ ความยินดีเอ่อล้นจนไม่อาจปกปิดได้
พลอยชมพูได้แต่ฝืนยิ้มบางๆ น้ำตาคลอในหางตา ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาเต็มอก เพราะเธอรู้ดีว่าเด็กที่กำลังเติบโตอยู่ในท้องนั้นไม่ใช่ลูกของวีรภัทร์ แต่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข ของเชิด คนที่เธอเผลอถลำลึกไปกับความปรารถนาอย่างไม่อาจถอนตัว
เวลาผ่านไปจนวันที่ทารกน้อยลืมตาดูโลก วีรภัทร์ถึง กับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาอุ้มลูกน้อยขึ้นแนบอกด้วยความหลงรักและภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต
“ลูกชายของเรา…ช่างวิเศษจริงๆ”
วีรภัทร์บอกกับภรรยาด้วยความตื้นตัน แต่พลอยชมพูกลับยิ่งสะท้านในใจ เมื่อเธอได้เห็น
