แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านบางเข้ามาเป็นลำ พลอยชมพูค่อยๆ ขยับร่างที่ยังเมื่อยล้าด้วยแรงรักจากค่ำคืนที่ผ่านมา ดวงตาคู่สวยค่อยๆ เปิดขึ้น เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบกอดอยู่รอบกาย
สิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าคมเข้มของเชิดที่นอนหลับสนิทอยู่เคียงข้าง แผ่นอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจสม่ำเสมอ แขนแกร่งยังโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะหายไป
เธอเผลอมองเขาอยู่นาน ดวงตาฉ่ำปรือเต็มไปด้วยความสับสนผสมความสุข ร่างเปล่าเปลือยของทั้งคู่ยังแนบชิดกัน ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดใดๆ มีเพียงความจริงที่บอกชัดว่าเมื่อคืนนี้พวกเขาได้ก้าวล้ำเส้นที่ไม่อาจหวนกลับไปได้อีกแล้ว
พลอยชมพูซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งอีกครั้ง ได้ยินเสียงหัวใจของเชิดเต้นเป็นจังหวะมั่นคง ความอบอุ่นที่โอบล้อมอยู่รอบตัว ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ต่างจากความว่างเปล่าในทุกคืนเวลาที่เธอนอนอยู่ข้างสามี
ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกผิดแทรกเข้ามา มีเพียงรอยแผลเ
