ไม่ต้องเชื่อใจ

ผลัก “ มึงทำไรวะ ” “ ปล่อยขนม ” “ คราม! ” ขณะที่ฉันกำลังฉุดกระชากลากถูกับซันอยู่ จู่ๆครามก็เข้ามาผลักตัวซันออกห่างจากนั้นก็ดึงตัวฉันไปหลบไว้ด้านหลัง พร้อมกับมีการ์ดของทางร้านวิ่งมาดูเหตุการณ์ “ ไอ้ครามมึงยุ่งไรด้วยวะ ” “ มึงนั่นแหละคิดจะทำอะไร ” “ หึ มึงกับกูก็ไม่ต่างกันหรอกมั้ง ผู้หญิงสวยๆใครไม่อยากเอาวะ ” โหไอ้นี่มันเลวมากนะอย่างน้อยมันควรจะถามความสมัครใจของผู้หญิงด้วยปะ กรอด “ มึงไสหัวไปจากผับกูเลย ” อ่า นี่คือผับของครามนี่เอง ที่บอกว่าจะเข้ามาคุยงาน “ หึ เออ แล้วไว้เจอกันใหม่นะครับ ขนม ” ก่อนที่ซันจะเดินออกไปยังหันมาทิ้งท้ายให้กับฉันที่ยืนแอบอยู่หลังคราม ไอ้คนบ้า ไม่ต้องเลยนะขออย่าให้ได้เจอะได้เจอกันอีกเลย ขวับ หลังจากที่ซันออกไปครามหันมาตวัดสายตาดุๆมองการแต่งตัวของฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าเลย พรางเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างหัวเสีย “ มานี่ ” ครามเอื้อมมือมาจับแขนฉันแล้วลากให้เดินตามไป โอ้ยวันนี้มันเป็นวันอะไรของฉันนะ ที่โดนไอ้พวกผู้ชายตัวใหญ่ป่าเถื่อนลากไปไหนมาไหนตามใจชอบ ตัวเองลำพังที่ดื่มมาก็มึนหัวจะแย่อยู่แล้ว “ เดินช้าๆได้ไหมมึนหัว ” คนตรงหน้าไม่พูดอะไรแต่เดินช้าลง มือหรือคีมหนีบเหล็กกันแน่ บีบมาแรงขนาดนี้ใครจะแกะออก “ แขนปล่อยได้ไหมเจ็บ ” ครามหยุดเลยแล้วหันมามองมือตัวเองที่บีบแขนฉันอยู่เปลี่ยนเป็นมาจับเบาๆแทน ด้วยความที่ฉันผิวขาวมากพอออกแรงบีบนิดบีบหน่อยก็ขึ้นเป็นรอยแล้ว “ ขึ้นรถ ” ชิ จอมเผด็จการ ทำไมไม่ไปอยู่กับแม่นั่นล่ะ แต่ก็ขอบคุณนะที่ครามมาช่วยแต่วันหลังไม่ต้องก็ได้ถ้ามันจะทำให้ลำบากขนาดนั้นอะ ปึก บรื้น เมื่อเข้ามานั่งในรถแล้วเราสองคนก็ไม่ไม่พูดไม่จานั่งเงียบกันตลอดทางครามขับรถเคลื่อนไปยังบนถนนด้วยความไว “ ทำไมแต่งตัวแบบนี้ ” “ ก็มาเที่ยวจะให้แต่งแบบไหน ” “ ที่มันดีกว่านี้อะ ” “ แล้วนี่ไม่ดีตรงไหน ” “ มันโป๊ ” “ คนอื่นเขาก็ใส่กัน ” “ เหอะ แล้วเป็นไงล่ะ ” “ ก็ไม่เป็นไง ครามเลิกบ่นได้แล้ว ” “ ถ้าดูแลตัวเองได้ครามจะไม่บ่นเลย ” “ แล้วเราดูแลตัวเองไม่ได้ตรงไหน ” “ เมื่อกี้ยังไม่ชัด? ” “ แล้วครามมายุ่งอะไรด้วย ” “ เดี๋ยวนี้บอกฉันยุ่ง? ” “ ใช่ทำไมไม่ไปอยู่กับแฟนตัวเอง มายุ่งกับเราทำไม แฟนตัวเองยังแต่งตัวโป๊ได้เลย ทำไมเราจะทำไม่ได้! ” อารมณ์เราสองคนตอนนี้เหมือนจะยิ่งทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นไปอีก เมื่อก่อนครามยอมฉันตลอด ครามเหมือนน้ำเย็นที่คอยดับฉัน แต่ตอนนี้เหมือนมันจะไม่ใช่แบบนั้นแล้ว “ ฉันไม่มีแฟน ” ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่านะแต่ตอนนี้คำตอบว่าไม่มีแฟนเหมือนเสียงของครามจะอ่อนลงกว่าก่อนหน้านี้ “ เราก็ไม่ใช่แฟนครามเหมือนกันเพราะงั้นครามก็ไม่ต้องมายุ่งเรื่องการแต่งตัวของเรา ” “ ขนมใจเย็นก่อนได้ไหม ” “ … ” “ ขนม ” “ … ” ฉันก็แบบนี้แหละพอไม่อยากพูดก็จะไม่พูด ฉันได้แต่นั่งกอดอกเมินหน้าหนีออกนอกหน้าต่าง “ เห้อ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ” ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วมันยังไงหรอฉันกับครามก็ไม่ได้เป็นอะไรกันเหมือนกันนั่นแหละ พวกผู้ชายก็งี้ดีแต่เล่นสนุก K talk จะเรียกว่าไงดีนี่มันโคตรจะซวยในซวย ผู้หญิงคนนั้นที่ขนมเห็นชื่อซีเป็นแค่คนที่ผมเคยนอนด้วย ผมยอมรับผมก็ผู้ชายคนนึง แต่จริงๆเราตกลงกันไว้แล้วจบก็แยกย้าย วันนี้ผมเข้ามาร้านเหล้าที่ผมร่วมกันทำกับเพื่อนสนิท ชื่อว่าอุจิ ที่แปลว่าบ้านในภาษาญี่ปุ่น โดยมีผม ไอ้ยักษ์ ไอ้เสือ แล้วก็ไอ้ซากิ บริหารร่วมกัน นอกจากผมจะเรียนวิศวะแล้วผมยังเรียนบริหารควบคู่ในวิชาเลือกด้วยเพราะงั้นก็เลยไม่แปลกที่ผมจะรู้จักไอ้สองคนนั้นที่มันตั้งใจจะฉุดขนม ตอนผมเดินตรวจคลังร้านก็บังเอิญเธอแล้วก็ดันตามติดผมมา พูดตามตรงจังหวะมันโคตรจะละคร ซีที่พยายามจะรบเร้าให้ผมไปค้างด้วยคืนนี้กับเป็นจังหวะเดียวที่ขนมเข้ามา กลับไปต้องไปหาละว่าลูกน้องผมคนไหนเปิดประตูไม่บอกไม่กล่าว ผมเข้าใจคำว่ากลัวจะสูญเสียไปก็วันนี้ขนาดยังเป็นแค่เพื่อนกันนะ บอกตามตรงว่าผมปฏิเสธไปแล้ว แล้วผมก็แค่ขี้เกียจจะพูดเลยคิดว่าถ้าเงียบเดี๋ยวก็ยอมแพ้ไปเอง แต่ไม่ทันให้เธอได้ยอมแพ้ นอกจากจะต้องมาตกใจที่ขนมเห็นซีนั่งตักผมพอดี หรือตกใจที่ขนมแต่งตัวโป๊ขนาดนั้นมาเที่ยวผับ ผมลุกสะบัดซีออกอย่างไม่ลังเล ก่อนจะไล่ออกไปอย่างหัวเสียอีก แม่งเอ้ย บอกเลยพวกไอ้เสือมันล้อผมตายแน่ แต่ผมไม่สนแล้ว ผมวิ่งตามคนตัวเล็กออกมา พยามมองหาเธอทั่วชั้นสองของร้านแต่ก็ไม่เจอแล้ว เห็นเพียงเพื่อนในกลุ่มของเธอที่เห็นหน้าผ่านๆในโรงอาหารวันนี้อยู่กับผู้ชายอีกสองคนในกลุ่มไอ้สิงคนนั้น ผมเดาไม่ออกเลยถ้าเธอกลับไปคนเดียวก็ดีไป แต่ถ้าเธอกลับไปกับคนอื่นล่ะ ผมกระวนกระวายใจวิ่งออกตามหาเธอทั่ว จนไปหยุดอยู่ตรงข้างร้านจุดที่มีไว้ให้เรียกรถ เห็นไอ้เวรนั่นที่ชื่อซันกำลังพยายามลากเธอขึ้นรถไป บอกตามตรงผมอยากจะจัดการมันซะเดี๋ยวนั้นเลย กลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดเรื่องซีก็เรื่องหนึ่งแล้ว ยิ่งมาเห็นว่าเธอกำลังอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนอื่น ผมยิ่งหัวเสียจนทนไม่ไหวแล้ว แถมมาตอนนี้คนตัวเล็กข้างๆผม บทจะไม่พูดก็ไม่พูดขึ้นมาดื้อๆ แล้วทีนี้ผมจะทำยังไงล่ะ ไอ้เราก็ไม่ใช่คนพูดเก่งซะด้วย “ ขนม ” “ ว่า ” “ ดีกัน ” “ เรื่อง ” “ ทุกเรื่อง ” “ แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ เราไม่ได้โกรธกันสักหน่อย ” “ ก่อนอื่น คนนั้นไม่ใช่แฟนฉันไม่มีแฟน ” “ เรารู้ นั่นคู่นอนนาย ” นาย? ครั้งสุดท้ายที่ขนมเรียกผมว่านายคือตอนเราอายุสิบขวบ ตอนนี้ดันกลับมาเรียกผมนายอีก จะบ้านตาย “ ขนม เราพึ่งได้เจอกันเองจะโกรธกันใหม่หรอ ฉันพูดเพราะเป็นห่วง เธอแต่งตัวแบบนี้ผู้ชายที่ไหนก็ต้องคิดลามกเป็นธรรมดา ” “ ครามยังไม่เห็นคิด ” เธอรู้ได้ไง เดรสเกาะอกสีแดงที่เธอใส่มันทั้งรัดทั้งสั้น อกเป็นอก ก้นเป็นก้นขนาดนี้ ผิวขาวๆหน้าสวยเก๋ปนขี้อ้อนแบบนี้อีกใครจะทนไหว ครามก็ผู้ชายนะครับ “ รู้ได้ไง ” “ ก็ครามเพื่อนเรา ” “ ฉันอยากเป็นหรอ ” “ ห้ะ? ” “ ฉันเคยบอกหรอ ว่าอยากเป็นแค่เพื่อน ” พรึบ -0- “ คะ ครามพูดอะไรน่ะ “ หึ รอดูเถอะ ” คนตัวเล็กข้างกายผมทำหน้าตกใจกับสิ่งที่ผมบอกออกไป ผมก็คิดว่าเธอก็คงจะตกใจนั่นแหละ เป็นเพื่อนกันมาตลอด แถมพึ่งกลับมาเจอกันวันนี้ผมก็สารภาพว่าไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อน “ พูดไปเรื่อย ” “ หึ ” End K talk “ ฉันเคยบอกหรอว่าอยากเป็นแค่เพื่อน ” ตึกตัก “ ห้ะ? ” กรี๊ดดด ฉันเผลอตอบครามกลับไปอย่างตกใจกับสิ่งที่พึ่งได้ยินมาเมื่อกี้ ครามพูดอะไรออกมาเนี่ย ฉันสับสนไปหมดแล้ว นี่เราพึ่งเจอกันวันนี้เอง แต่ฉันจะหวังอะไรกับการจะให้ครามเหมือนเด็กชายในวันวานล่ะ แต่ที่ฉันกลัวนั้นคือถ้าครามไม่ใช่เพื่อนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ครามจะยังเป็นคนที่ฉันไว้ใจได้อยู่อีกหรอ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องของความรักความสัมพันธ์สักเท่าไหร่หรอก ฉันเติบโตมาด้วยเงินแล้วก็การรักตัวเองเพียงเท่านั้นนิ “ ขอบคุณนะที่มาส่งเรา ” ปึก “ ครามจะไปไหน ” “ ขึ้นไปส่ง ” “ ขึ้นไปส่งทำไมแค่นี้เอง ” ครามปลายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถอนหายใจระบายความหงุดหงิดออกมา “ เห้อ ให้ไวเถอะขนม ” พึบ “ คุมไว้ ” ครามเอาเสื้อสูทมาจากไหนไม่รู้มาคุมตัวฉันเอาไว้ก่อนจะเดินนำเข้าไปในคอนโดฉัน ติ๊ง “ เดินนำไปสิ ” เห้อโอเคฉันบอกว่าให้ส่งที่หน้าลิฟต์ก็พอครามก็ไม่ฟังฉันเลยปล่อยเลยตามเลยเอาแต่ใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนิ “ ครามจะเข้าไปส่งเราให้ถึงเตียงเลยไหมล่ะ ” “ จะเอาแบบนั้นป่ะล่ะ ” “ จิ๊ ถึงแล้วกลับไปเลย ” “ เข้าห้องไปก่อนแล้วก็ล็อกห้องดีๆ ” “ เรารู้หน่า ขอบคุณนะที่มาส่ง แล้วก็.. ” “ ก็? ” “ ขอบคุณที่ช่วยด้วย ” “ อืม พักผ่อนเถอะ ” “ ขับรถดีๆนะ ” “ อืม ” หมับ “ ขนม ” ฉันกำลังจะปิดประตูห้องแต่ครามเอามือจับประตูไว้ไม่ให้ปิดก่อนจะเรียกฉัน “ เธอไม่ต้องเชื่อใจฉันแบบเมื่อก่อนก็ได้ แต่ช่วยให้โอกาสฉันหน่อยได้ไหม ” “ .. ” เห้อ “ เราจะคิดดู ” ปึ้ง ตุบ ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันทีที่ปิดประตูลง ทำไมวันนี้มันช่างยาวนานขนาดนี้นะ ทั้งได้เจอคราม ได้เคลียร์เรื่องที่ค้างคาใจ ได้เจอคนเลว แล้วก็ได้รู้ว่าเพื่อนคนนั้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ทำไมเป็นฉันมันถึงเหนื่อยขนาดนี้นะ