ไม่อยากกลับ

ครามอาสาทำอาหารให้ฉันทาน แล้วเขาก็ไล่ให้ฉันมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแทน ฉันยืนมองตัวเองในกระจกใช้มือแตะที่ริมฝีปากบางของตัวเองเบาๆ พอคิดเรื่องที่เราจูบกันใจฉันก็พรางจะเต้น ตึกตัก ขึ้นมาทุกที เฟรนโซนมันไม่ได้ข้ามกันมาได้ง่ายๆหรอก ถ้าหากว่าเราไม่ได้มีใจให้กันอยู่ก่อนแล้ว งั้นแปลว่าฉันก็ชอบครามอยู่ก่อนแล้วเหมือนกันหรอ งั้นเริ่มชอบกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ฉันอาบน้ำเป่าผมเสร็จก็แต่งตัวด้วยชุดง่ายๆอย่างพวกกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดพอดีตัวไม่เล็กไม่ใหญ่มาก แล้วเดินออกมายังโต๊ะกินข้าว ฉันเดินไปหยุดอยู่ข้างๆครามที่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ “ หอมจังเลย น่าทานมากด้วย ” กึก “ หืม ” ครามหยุดมือแล้วหันมามองฉัน “ อะไรหรอคราม ” ฟอด “ อันนี้หอมกว่า ” ตู้ม หน้าฉันต้องร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัยแน่เลย “ คราม! ” “ หึ เชิญนั่งครับคุณผู้หญิง ” “ ชิ ขี้แกล้ง ” ครามเปลี่ยนไปเป็นคนขี้แกล้งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะเนี่ย ครืด “ ไม่ไปนั่งฝั่งตรงข้ามหรอ ” “ ไม่อะอยากนั่งใกล้ๆ ” “ ตามใจค่ะ ” ครามรู้ว่าฉันชอบกินมาก ไม่ว่าจะทำอะไรฉันก็กินได้ทั้งนั้น วันนี้ครามทำเป็นสเต็กกับมันบดให้ฉันทาน อร่อยมากๆเหมือนกินที่ร้านหรูๆแพงๆเลย “ คราม! อันนี้อร่อยมาก ” “ กินเยอะๆนะ ไว้จะทำให้กินบ่อยๆ ” หงึก หงึก ระหว่างที่ฉันนั่งกินสเต็กครามจะคอยรินน้ำ หั่นสเต็ก เช็ดปาก รวมถึงคอยรวบผมหรือเอาผมทัดหูให้ฉันตลอดจนอาหารของตัวเองแทบจะไม่ได้แตะเลยด้วยซ้ำ “ คราม อ้า~ ” “ … ” “ อ้าปากเร็วๆ ” งับ ฉันจิ้มสเต็กหนึ่งชิ้นแล้วยื่นป้อนให้กับคราม ตอนแรกเจ้าตัวก็ดูงงๆแต่ก็ทำตามที่ฉันบอก ฉันแอบเห็นว่าครามหูแดงขึ้นมา แบบนี้ค่อยดูรู้หน่อยว่ามีใจให้ฉันเหมือนกัน “ ครามก็กินของตัวเองด้วยไม่ต้องดูแลแล้ว เลิกจ้องเราด้วย ” “ ก็อยากดูแล ไม่เจอกันตั้งหลายปี เป็นไงบ้าง ” กึด “ สบายสุดๆเลยล่ะ มีเงินให้ใช้ แถมไม่ต้องคอยระวังสายตาของใครอีก เรียกว่าพอได้อยู่ในที่ที่เป็นของตัวเองจริงแล้วมันเลยทำให้มีความสุขขึ้นมั้ง ” ลูบ ลูบ “ ดีแล้ว แต่จะดีกว่านี้ถ้าให้ฉันอยู่ด้วย ” โยก โยก ตอนแรกครามก็ลูบหัวฉันเบาๆ แต่ไปๆมาๆก็เปลี่ยนเป็นโยกหัวฉันเล่นแทน จากนั้นเราก็กินไปด้วยคุยนั่นนี่กันไปเรื่อย จนมาจบที่โซฟาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับขนมแล้วก็เบียร์ที่ฉันพึ่งซื้อเข้ามาเมื่อตอนเย็น “ ดื่มแล้วจะขับรถกลับไหวหรอ ” “ ไม่เมาหรอก ” “ ปกติดื่มบ่อยหรอ ” “ ก็มีบ้าง ” “ เห็นดูดบุหรี่ด้วยนี่ใช่ไหม ” “ อืม เดี๋ยวจะลดแล้ว ” “ ดีแล้วเดี๋ยวเสียสุขภาพ ” “ อืม ” อึก อึก อึก ฉันหยิบเบียร์ขึ้นมากระดกลงคอพร้อมกับดูหนังที่เราเปิดไว้เพื่อสร้างบรรยากาศไม่ให้ห้องเงียบเหงาเกินไปด้วย “ ขนมมานั่งตรงนี้ ” ปุๆ ฉันที่นั่งกอดข่าอยู่บนโซฟาที่ถัดจากครามมาอยู่พอสมควรถูกคนตัวโตตบที่นั่งข้างๆตัวเองเรียกฉันให้ไปนั่งใกล้ๆ แล้วฉันก็ลุกไปหาครามอย่างว่าง่ายโดยไม่รู้เลยว่านั่นคือหลุมพราง “ ว้าย ” “ หึ นั่งนี่ดีกว่า ” “ คราม! ” ไอ้คนหน้ามึนรวบเอวฉันแล้วดึงให้ขึ้นไปนั่งบนตักของตัวเองอย่างเอาแต่ใจ แถมกอดเอวฉันเอาไว้แบบชนิดที่ว่าเนื้อแนบเนื้อเลยล่ะ “ ตัวหอม ” ฟอด “ อย่านะจั๊กจี้ ” ฟอด “ อย่าตรงไหนหรอ ” ฟอด “ คราม คิกคิก ” ฟอด “ นี่แนะๆ ขี้แกล้งนักใช่ไหม ” หมับ ครามรวบมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้ป่อนจะจับไปค้องคอของตัวเอง “ เจ็บนะ ” “ จะได้เลิกแกล้ง ” “ ก็เธอหอม ” “ ชิ ไม่ต้องเลย ” “ ขนม จูบหน่อย ” “ พอแล้ว ” “ เดี๋ยวต้องกลับแล้ว นะ ” โอ้ย เลิกทำหน้าอ้อนได้ไหม ครามคนขี้หงุดหงิดหายไปไหนแล้วเนี่ย “ อืม ” จ้วบ “ อื้อ ” จ้วบ “ อื้อ ” เราสองคนต่างส่งเสียงครางในลำคอออกมาอย่างพออกพอใจเพราะไม่มีใครเลยที่จะยอมแพ้ถึงฉันแม้ว่าฉันจะยังเป็นมือใหม่ แต่ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมั่นใจว่าถ้าให้ทำฉันก็ว่าฉันทำได้ดี สองลิ้นเกี่ยวพันกันไปมาผลัดกันต้อนผลัดกันรับ มือครามเริ่มอยู่ไม่สุข ฉันรับรู้ได้ถึงแรงบีบที่ก้นทั้งสองข้าง ครามกำลังอดกลั้นอยู่ ยิ่งฉันค้องคอครามเอาไว้นั่นทำให้กายเราแนบชิดกันมากขึ้นไปอีก แบบนั้นครามยิ่งส่งเสียงคำรามอย่างพออกพอใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า “ อ๊า ” ครามเริ่มจูบซับตามกกหู ต้นคอไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงเนิ่นอกอวบขาวที่โผ่ลพ้นเสื้อยืดออกมา จากนั้นครามเม้มที่เนิ่นอกฉันจนรู้สึกเจ็บแต่ก็ไม่ได้ทนไม่ไหวหรือว่าไม่ชอบ เพราะนั่นกลับทำให้ฉันรู้สึกดีมากกว่าด้วยซ้ำ “ มัดจำไว้ก่อน ” “ อะไรหรอ ” ฉันเอียงคอถามครามด้วยความสงสัย “ เดี๋ยวก็รู้ พรุ่งนี้ไปเจอเพื่อนฉันด้วยกันนะ ” “ เพื่อน? ทำไมล่ะ ” “ อยากแนะนำ อยากให้เธอมั่นใจด้วยว่าฉันจริงจัง ” หงึก หงึก “ น่ารัก ” “ หืม ” “ ยังไม่อยากกลับเลย ” “ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เจอ ” “ อยากอยู่ด้วย ” ฟุบ “ อย่าหายไปไหนอีกนะขนม ” อ่าคราวซบหน้าลงบนหน้าอกของฉันก่อนจะเอื้อนเอ่ยคำๆนี้ออกมาอีกครั้ง ฉันทำให้ครามกังวลโดยใช่เหตุสินะ “ เรารู้แล้ว ไม่หายไปแล้ว ” “ สัญญานะ ” “ อื้อ ” จุ้บ “ อ้ะ ครามคนเดิมหายไปไหนแล้วเนี่ย ” “ ก็คนเดิมนี่แหละ แต่เวอร์ชั่นอัพเกรด ” “ หึ พูดเก่งขึ้นเยอะนะ ” “ อย่างอื่นก็เก่ง แต่รอก่อน ” “ หืม อะไรหรอ ” “ … ” “ ชิ ไม่บอก็ไม่ต้องบอก ไป เราลงไปส่ง ” “ ไม่ต้องหรอก ไม่อยากให้เดินกลับขึ้นมาคนเดียว ” “ โอเค ขับรถดีๆนะ ” “ อืม ” ฉันเดินไปเปิดประตูห้องรอส่งคราม แต่พอครามจะกลับจริงๆใจฉันมันก็โหวงๆขึ้นมา ไม่อยากให้กลับเลย ดึง “ คราม ” “ หืม ” จุ้บ “ ถึงแล้วบอกด้วยนะ ” “ ครับ ” จุ้บ กรี๊ด น่าอายเป็นบ้า ขนาดยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยฉันยังเป็นเอามากขนาดนี้ ไหนใครกันที่บอกว่าจะไม่เปิดโอกาสให้ใคร ไหนใครที่บอกว่าเขาไม่น่าไว้ใจ พอเปิดปุบปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาปั๊บเลยหรอ ยัยคนไม่รักดี โอ้ยใจคนเรานี่มันคาดเดาไม่ได้เลยจริงๆสินะ ติ๊ง K : ครามชอบขนมมากนะครับ เผื่อยังไม่รู้ ตู้ม คนบ้าๆ แค่นี้ก็รู้แล้วหน่าจะทำให้ฉันเขินจนตายไปเลยรึไงนะ khanom : รู้แล้วค้า ตั้งใจขับรถ K : โอเค หลังจากนั้นพอครามถึงเพนเฮาส์ครามก็ทักมาบอกจริงๆด้วยแหละ พอเห็นฉันยังไม่นอนแล้วตอบข้อความกลับไปครามก็กดโทรวิดีโอคอลมาหาฉันทันที ถึงจะไม่ค่อยพูดเหมือนเดิมแต่ก็พาฉันไปนั่นไปนี่ในห้องของตัวเองด้วย ตลกมากที่ครามเอามือถือเข้าห้องน้ำไปด้วย ไม่พอนะพอเช้าฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าสายของครามยังไม่ถูกวางสายเลยตั้งแต่เมื่อคืน เพราะเราคุยกันจนฉันเผลอหลับคาสาย ฉันเห็นปลายสายยังไม่ตื่นฉันเลยกดตัดสายไปก่อน จากนั้นก็ไปทำธุระส่วนตัวของตัวเองก่อนจะกลับมาเห็นข้อความเด้งขึ้นมาช่วงสายๆ จากคนหน้ามึนพูดน้อย K : วางทำไม พร้อมกับสติ๊กเกอร์หมีทำหน้างอน โอ้ยฉันไม่ชินกับครามเวอร์ชั่นอัพเกรดนี้เลย มันมีผลต่อหัวใจฉันอย่างแรงเลย อยากเจอหน้ากันเร็วๆจัง นี่เขาทำอะไรฉันรึเปล่า ทำไมพอเปิดใจให้ครามแล้วเหมือนว่าความอดทนของฉันมันจะลดลงนะ เมื่อก่อนเคยอดทนได้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้แค่พอนึกถึงชื่อครามฉันก็คิดถึงขึ้นมาดื้อๆแล้ว อยากเจอ อยากกอด แล้วก็อยากจูบด้วย ><