“ไม่ ๆ ไม่จริงนะกานต์ กูรักมึง มึงเองก็รักกู” กล้วยหอมพยายามจะเข้ามากอด ทว่าฮาจิเดินมาแทรกกลาง ฮาจิจ้องกล้วยหอมด้วยสายตาเครียดแค้น กล้วยหอมเห็นหน้าฮาจิก็อารมณ์ขึ้นทันที “มึง ไอ้เด็กเหี้ย มึงมาที่นี่ทำไม มึงกลับไปหาแม่ร่าน ๆ ของมึงเลยนะ”
เสียงดังเพี้ยะ! กล้วยหอมหน้าชา คนที่ลงมือตบคือการิน “มึงอย่ามาด่าลูกกูแบบนี้ อย่ามาแตะต้องฮาจิกับพริกหวาน ตอนที่มึงทำเหี้ย ๆ ใส่กูกูไม่เคยพูดอะไรสักคำ เมื่อก่อนกูไม่สนแต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้ มึงอย่ามายุ่งกับกูอีก ถ้ากูเห็นมึงมายุ่งกับลูกกูกูเอามึงตายแน่กล้วย ต่อให้ติดคุกกูก็ยอม”
“กูจะไม่ทำอะไรมัน ถ้ามึงกลับมาหากู”
“นี่มึงคิดจะทำลูกกูจริง ๆ เหรอกล้วย”
“แน่นอน ก็มันคือลูกอีพริก ทำลูกก็เหมือนทำแม่ มึงไม่อยากให้กูทำ มึงก็กลับมาอยู่กับกูสิ กลับมาอยู่กับกูแล้วเราไปรับลูกของเราด้วยกัน เรากลับมาเป็นครอบครัวที่อบอุ่นกันนะ”
“พ่อจะกลับไปอยู่กับป้าได้ยังไง ตอนนี้พ่อกับ
