“รินรักพี่ผา… รักมากด้วยค่ะ” เสียงเธอหวาน นุ่ม และมั่นคงกว่าเดิม เพียงเท่านั้น ภูผาก็ยกมือขึ้นประคองหน้าของเธอทั้งสองข้าง ราวกับกลัวว่าคำพูดนั้นจะหายไปกับลม ดวงตาเขาแดงระเรื่อขึ้นน้อย ๆ ก่อนเขาจะโน้มลงประทับจูบเธออีกครั้ง คราวนี้จูบของเขาเต็มไปด้วยความดีใจ ความขอบคุณ ความรักที่ท่วมท้นเกินจะเก็บไว้ในอก จูบที่แฝงความสั่นไหวเล็กน้อยของคนที่รอคำนี้มานานเหลือเกิน ริมฝีปากของเขาซึมซับทุกคำที่เธอบอก ซึมซับความรักแรกที่เธอกล้าพูดออกมาเสียที มือของเขาลูบแผ่นหลังเธอเบาๆ ในน้ำร้อน ดึงเธอเข้ามาหาเขาอย่างแนบแน่น อ่อนโยน แต่ลึกซึ้งจนหัวใจเต้นแรงเกินจะควบคุม เสียงทุ้มของเขาเอ่ยเบาๆ ข้างริมฝีปากเธอ สั่นไหวแต่หนักแน่นกว่าครั้งไหน ๆ
“รู้ไหมว่าพี่รอคำนี้จากรินมานานแค่ไหน” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม สายตาเป็นประกายเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
“รินรู้” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน เขาจูบเธออีกครั้ง อย่างดูดดื่ม และอ
