“หิวริน” เพียงคำสั้นๆ ก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด มือเรียวที่ยังจับมือเขาอยู่เผลอกระชับแน่นขึ้น ภูผารับรู้ถึงการตอบสนองนั้น เขายกมืออีกข้างขึ้นแตะแก้มเธออย่างแผ่วเบา นิ้วโป้งลูบผิวเนียนราวกับกลัวว่าเธอจะละลายหายไป
“พี่ผา…” เธอเรียกเขาอีกครั้ง เสียงเบาราวกับคำอ้อน
“มองพี่แบบนี้ ระวังนะครับ” เขาพูดเสียงต่ำลง ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นรินรดปลายจมูกเธอ “พี่อาจจะไม่ใจดีเหมือนเดิม” เขาเอ่ยบอกราวกับข่มขู่เบาๆ สายตาของเขาเหมือนหมาป่ากำลังว่ากวาง เธอเม้มริมฝีปากอย่างเขินอาย แต่ก็ไม่ถอยหนี
“แล้ว…พี่จะทำอะไรคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ภูผาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงอีกนิด หน้าผากแทบจรดกัน
“ก็จะกินเค้กชิ้นนี้ให้หมด” เขาใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากเธออีกครั้ง “แต่รู้สึกว่า…มันหวานกว่าที่พี่คิด” คำพูดของเขา มันทำให้หัวใจของธารารินเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก เมื่อเขาค่อยๆ ลดระยะห่างลงช้าๆ อย่างจงใจ ให้เธอมีเว
