ภูผาก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เขายกขวดน้ำหอมราคาแพงขึ้นฉีดเบา ๆ กลิ่นเปลือกส้มอ่อนสดชื่นที่เขาใช้เป็นประจำแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ เป็นกลิ่นเดียวกับที่ติดตัวเขาเสมอ กลิ่นที่ธารารินคุ้นเคย และจดจำได้โดยไม่ต้องหลับตา เขาวางขวดน้ำหอมลงในตู้กระจกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตาเธอผ่านเงาสะท้อนในกระจก รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าคมคายอย่างไม่ปิดบัง
ผู้หญิงคนนี้…คือรักสุดท้ายของเขา คนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้พบในชีวิตอีกแล้ว แต่เธอคนนี้คือคนที่ทำให้หัวใจของผู้ชายอย่างภูผาได้พบรักอย่างแท้จริง เขารู้ดีว่าต่อจากนี้ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ชีวิตนี้ของเขาก็ไม่มีพื้นที่ให้ใครอีกแล้ว นอกจากธารารินเพียงคนเดียว
ภูผาก้าวเดินออกจากห้องแต่งตัวตรงไปยังเตียงนอน เธอยังคงนอนเอนอยู่บนหมอน ผิวเนียนละเอียดตัดกับผ้าปูสีอ่อน ใบหน้าหวานในยามหลับพริ้มทำให้หัวใจเขาอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มแผ่วเบ
