หากย้อนกลับไปตอนที่ปริมสตาร์ทรถ กฤตย์เริ่มงงหน่อยๆ ว่าใครเอารถออกเวลานี้ จะว่าเป็นพ่อก็ไม่น่าใช่ สามทุ่มก็หาวหวอดๆ รบเร้าจะเข้านอนแล้ว จะว่าไอ้ดอมก็ไม่ใช่เพราะมันนั่งคุยกับเขาอยู่ตรงนี้ เมษากับป้าจันทร์นี่ยิ่งไม่ใช่ใหญ่ พวกเธอขับรถยนต์ไม่เป็น
ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย!!
กฤตย์กับดอมรีบวิ่งไปดูหน้าบ้าน เห็นเมษายืนกอดอกชะเง้อดูรถคันหนึ่งที่ขับออกไปจนลับตา
“เม…นั่นใครขับรถออกไป ปริมเหรอ”
“ค่ะ น่าจะออกไปซื้อของที่มินิมาร์ทมั้งคะ บอกว่าจะออกไปหาซื้อยาอะไรสักอย่างด้วยนี่แหละ” เมษาบอกกับเจ้าของบ้าน ก่อนขอตัวขึ้นไปอาบน้ำนอน
กฤตย์คิดว่าเธออาจจะไปหาซื้อยาคุมฉุกเฉิน จึงไม่ได้คิดอะไร แต่อยู่ๆ กลับรู้สึกเอะใจ เลยรีบวิ่งขึ้นไปชั้นสอง ก่อนเปิดประตูห้องเชือด เปิดดูในตู้เสื้อผ้า สิ่งที่พบคือความว่างเปล่า…ไม่เหลืออะไรเลย
นั่นยิ่งทำให้กฤตย์ใจวูบโหวง นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เขารู้สึกกลัว ตัวสั่น ม
