แม่นะแม่…ทำไมถึงยอมบอกเขานะ!! หญิงสาวตัดพ้อหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด บ้าจริง…ใครจะไปคิดล่ะว่าแม่เธอจะเห็นดีเห็นงามยอมบอกรหัสผ่านเข้าห้องแต่โดยดี
“เอาหน่า ที่น้าปาน...ไม่สิ...ที่แม่ยอมบอกรหัสผ่าน ก็เพราะอยากให้ปริมมีคนดูแลนะ” กฤตย์พยายามเปลี่ยนสรรพนามเรียกปานวาดไม่ให้ดูเหินห่าง
“ปริมดูแลตัวเองมานานแล้ว สิบปีที่แล้วปริมเข้มแข็งยังไง วันนี้ก็ยังเข้มแข็งเหมือนเดิม ไม่มีแฟนปริมก็อยู่ของปริมได้”
“แต่มันก็น่าจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ ถ้าปริมได้มีใครสักคนคอยดูแลน่ะ”
“พี่รู้ใช่มั้ยว่าปริมหนีกลับมาที่นี่ทำไม”
“พี่ขอโทษสำหรับทุกๆ เรื่องนะปริม คืนก่อนพี่คิดว่าปริมเป็นผู้หญิงที่ไอ้ดอมหามาให้ก็เลยล่วงเกิน แต่พอรู้ว่าปริมเป็นใคร พี่ก็ถอนตัวไม่ทันแล้ว หลงจนโงหัวไม่ขึ้น หลงหัวปักหัวปำจนอยากหยุดสันดานเลวๆ ของตัวเองแล้วสร้างครอบครัวกับปริม อยากมีลูกสักสามสี่คนวิ่งเล่นรอบบ้าน คงจะมีความสุขน่าดู”
“พี่อย่าหล
