เจ้าขากังวลจนแทบไม่เป็นอันทำงาน ช่วงบ่ายที่มีเวลาว่างถึงได้แอบเดินไปที่ห้องของเตมินทร์เพราะทนเก็บความไม่สบายใจไว้ไม่ไหว เจ้าขารู้ว่าเตมินทร์ไม่น่าใช่คนที่จะล้อเล่นกับเรื่องอะไรแต่ตอนนี้เจ้าขาอยากได้ความชัดเจน ทนรับความเข้าใจผิดมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว
“อ้าว เจ้าขา มาหาคุณเตมินทร์เหรอคะ”
เกวลินเลขาหน้าห้องของเตมินทร์เอ่ยทักทายเจ้าขาอย่างสนิทสนม เป็นเพราะว่าพอจะรู้เรื่องเจ้าขากับเตมินทร์อยู่แล้ว การมาหาเตมินทร์ที่นี่จึงเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอ อันที่จริงต้องเรียกว่าเจ้านายเธอเรียกเจ้าขามาหาบ่อยๆถึงจะถูก
“คุณเตว่างอยู่รึเปล่าคะตอนนี้”
เจ้าขาถามอย่างเกรงใจ ถึงแม้เตมินทร์จะเคยบอกว่าให้มาหาตอนไหนก็ได้แต่เจ้าขาก็ไม่เคยใช้สิทธิ์นั้นสักครั้ง มีแต่ครั้งนี้ที่จำเป็นจริงๆ
“ว่างอยู่ค่ะ วันนี้ไม่มีนัดที่ไหนแล้วเห็นว่าท่านจะกลับไวอยู่เหมือนกัน เดี๋ยวพี่บอกให้นะคะ”
เกวลินบอกเจ้าขาด้วยรอยยิ้มใจดี แต่ยังไ
