เจ้าขามองมือถือที่มีสายเรียกเข้าจากเตมินทร์หลายสายจนนับไม่ถ้วนตั้งแต่เลิกงานมาไม่นาน มือบางกดปิดหน้าจอแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน สองเท้าเดินทอดน่องไปเรื่อยเปื่อยในห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานนัก เจ้าขายังไม่อยากกลับบ้านที่มีแต่ความเงียบเหงา และก็ยังไม่อยากเจอเตมินทร์ในตอนที่ยังจัดการตัวเองไม่ได้แบบนี้ด้วย
ผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมาไม่ได้ทำให้หายเหงาแต่ทำให้ความรู้สึกหนักอึ้งในใจเบาบางลง เมื่อได้เห็นคนที่แสดงความรู้สึกหลากหลายผ่านหน้าไป ถ้าเจ้าขาเหนื่อยก็ยังมีบางคนที่ท่าทางเหนื่อยกว่า ถ้าเจ้าขาเศร้าก็มีบางคนที่ดูเหมือนอมทุกข์ตลอดเวลา หรือแม้แต่บางคนที่ที่ดูมีความสุขจนรู้สึกอิจฉาในรอยยิ้มนั่น
ม้านั่งในมุมนั่งพักที่ถูกจัดไว้ใกล้ๆกับน้ำพุกลางห้างรายรอบด้วยดอกไม้สีสวยมากมายถูกเลือกเป็นที่นั่งพักเมื่อเจ้าขารู้สึกเมื่อยเกินกว่าจะเดินต่อ น้ำปั่นแก้วใหญ่ถูกยกขึ้นมาดื่มจนรู้สึกสด
