“คบกับพี่ได้มั้ยครับ ให้พี่ได้ดูแลเจ้าขาได้มากกว่านี้ ทำให้เรื่องของเรามันชัดเจนมากกว่านี้ได้มั้ยครับ”
“พี่เต…”
เจ้าขาเอ่ยเรียกคนพี่เสียงแผ่ว ดวงตาสวยสั่นระริกกับสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากเตมินทร์ ทุกเสียงรอบข้างดับหาย เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาข้างนอกได้ ดวงตาพร่ามัวกับรอยยิ้มและสายตาหวานละมุนที่ส่งมาให้
“ว่าไงครับ หืม”
เตมินทร์เอ่ยเร่งเมื่อเห็นคนน้องยังนิ่งเงียบ แต่แก้มที่ขึ้นสีเรื่อก็บอกให้รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังเขินมากขนาดไหน และเจ้าขาคงไม่รู้ว่าตอนนี้เตมินทร์กำลังอดทนมากเหลือเกิน
“เจ้าขา…”
“เจ้าขาทำไมคะ”
“ฮื่อ…”
เจ้าขามุดหน้าลงไปที่อกแกร่งเมื่อได้ยินคำลงท้ายชวนให้เขินนั่น ปกติเตมินทร์ก็รับมือยากอยู่แล้ว เจอแบบนี้ยิ่งอยากละลายลงไปกองกับผ้าห่มจริงๆ
“หึ เด็กดี”
เตมินทร์ขำเบาๆก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามากอดจนแน่นด้วยความรักที่เปี่ยมล้นในใจ รู้ว่าทำให้เจ้าขาเขินแต่
