“พี่เตคะ”
เจ้าขาเรียกคนที่ยังนอนซุกอยู่บนเตียงด้วยความแปลกใจ ปกติหากมานอนด้วยกันเตมินทร์มักจะตื่นไวกว่าเจ้าขาเสมอ ที่จริงก็เป็นเพราะถูกรังแกจนอ่อนเพลียเจ้าขาถึงได้ลุกไม่ขึ้นในวันถัดมา แต่แปลกที่วันนี้เตมินทร์ยังคงนอนหลับสนิทแม้เวลาจะล่วงเลยมาจนบ่ายแล้วก็ตาม เจ้าขาที่ลุกไปเตรียมอาหารมื้อแรกในวันหยุดแบบนี้ถึงต้องเดินขึ้นมาเรียกคนขี้เซาอีกครั้ง
“อืม ครับ”
เสียงทุ้มตอบรับเบาหวิว ร่างแกร่งขยับตัวนอนหงายก่อนจะปรือตามองเจ้าขาด้วยความยากลำบาก เจ้าขาที่เห็นท่าทางไม่ปกติก็รีบเข้าไปใกล้ก่อนจะจับตามตัวและทาบมือกับหน้าผากจนรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่สูงผิดปกติของคนตัวโต
“ตัวร้อนนี่นา ลุกไหวมั้ยคะ”
“ไม่ครับ ปวดหัวมากเลย”
เตมินทร์นิ่วหน้าก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแหบแห้งไม่ต่างจากเดิมนัก คงเพราะเมื่อคืนนั่งตากฝนอยู่นานกว่าเจ้าขาจะออกไปพาเข้าบ้าน แถมยังพักผ่อนน้อยเพราะเอาแต่รังแกเจ้าขาอีก สภาพตอนนี้ถึงได้อนา
