“หมอก มาแต่เช้าเลยนะ”
เจ้าขาเอ่ยทักเพื่อนที่เข้ามาจอดรถในบ้านก่อนจะลงมาหาเธอด้วยรอยยิ้มสดใส หลังจากทักคุยกันไปเมื่อคืนหมอกก็รีบนัดเจ้าขาในเช้าวันถัดมาทันทีเพราะรู้ว่าเจ้าขาต้องไปทำงานในวันปกติ โอกาสที่จะได้ไปเที่ยวไกลๆเลยต้องพับเก็บรอเจ้าขาลางานได้ก่อนเท่านั้น วันนี้เจ้าตัวเลยขอให้เจ้าขาทำอาหารให้ทานแล้วก็ตั้งใจจะอยู่คุยกันที่บ้านไปก่อน
“คิดถึงนี่นา ไม่เจอกันตั้งนานกี่ปีแล้วนะ”
“ก็ใครทิ้งเจ้าขาไปเรียนเมืองนอกล่ะ ปล่อยเจ้าขาไว้คนเดียวเนี่ย”
เจ้าขารีบดักคอเพื่อนที่เตรียมจะปากหวานใส่ หมอกทำหน้าเศร้าเมื่อโดนดักคอก่อนจะรีบเอาใจด้วยความสำนึกผิดทันที
“ขอโทษคร้าบ อย่าย้ำบ่อยสิหมอกใจเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย อุตส่าห์หาของฝากมาให้ตั้งเยอะเพื่อไถ่โทษแล้วน้า”
“คนหานี่ต้องเป็นพรีมแน่ๆไม่น่าใช่หมอก”
เจ้าขาหันไปบอกอย่างรู้ทันจนหมอกเบ้ปากใส่ทันที เพราะเจ้าขารู้ว่าคนที่อยากเอาใจเจ้าขาจริงๆน่ะคือแฟนของหมอกไ
