“สวัสดีครับเจ้าขา”
“หมอก!!”
เจ้าขาส่งเสียงเรียกที่แทบจะเป็นเสียงตะโกนออกไปเมื่อเห็นชัดๆว่าคนตรงหน้าเป็นใคร มือเล็กรีบเปิดประตูออกกว้างก่อนจะยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ น้ำตาเอ่อคลอตาสวยอย่างห้ามไม่ได้ หลายปีเหลือเกินที่ได้แต่คิดถึงกันมานาน
“ดีใจจังครับที่ยังจำกันได้”
ร่างสูงที่ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่น พอๆกับผมสีเทาสว่างแสนดึงดูดสายตาเอ่ยหยอกล้อออกมาแล้วยิ้มกว้างด้วยความดีใจไม่ต่างกัน
“ทำไมไม่บอกเจ้าขาว่าจะมา จะได้ไปรับที่สนามบิน”
“บอกแล้วจะได้เห็นเจ้าขาตกใจแบบนี้เหรอ มากอดหน่อยครับคิดถึงมากๆเลย”
แขนแกร่งภายใต้เสื้อฮู้ดสีดำสนิทอ้าออกกว้างรอรับร่างเล็กของเจ้าขาเข้าไปอ้อมกอด เจ้าขาแนบหน้าลงกับอกแกร่งแสนคุ้นเคยด้วยความคิดถึงและอบอุ่นใจ กลิ่นอายที่แสนสบายใจยังคงเหมือนเดิม พอๆกับความรู้สึกปลอดภัยที่เจ้าขารับรู้ได้จากคนๆนี้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักนิดเลย
“ไหนบอกว่าจะกลับตอนเรียนจบเลยไม่ใช่เหรอ”
