บทที่ 20
“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะอีหน้าด้าน มึงก็รู้ผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายของกู” แพรวยังพยายามจะเข้ามาทำร้ายร่างกายกอหญ้า
“ปล่อยแพรวนะพี่คน แพรวจะตบอีหน้าด้าน มันกล้าดียังไงมาแย่งผัวของแพรว” แพรวพูดออกมาได้เต็มปากว่าคนธรรพ์เป็นผัวของเธอ แต่มันก็ไม่ต่างจากที่เธอพูดเลย เพราะทั้งสองก็มีอะไรกันมาจนนับครั้งไม่ได้แล้ว
“เรื่องทั้งหมดพี่ผิดเอง อย่าหาเรื่องกอหญ้าเลย”
“ทำไมพี่ต้องปกป้องมันด้วย อย่าบอกนะว่าที่มันพูดมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริง”
คนธรรพ์ต้องตัดสินใจแล้วว่าเขาจะเลือกใครระหว่างกอหญ้ากับลูกหรือแพรวผู้หญิงที่เขาคบมาเกือบปี
"พี่คิดอะไรอยู่ จะพูดอะไรก็พูดมาสิ ทำไมต้องได้คิดนานขนาดนั้นด้วย"
"ใช่..กอหญ้าท้องกับพี่" แว๊บหนึ่งสายตาเขามองไปที่กอหญ้า ตอนนี้ดวงตากลมโตของเธอเริ่มมีประกายขึ้นมาบ้าง
"ฉันไม่เชื่อ!! พี่ไม่ได้รักไม่ได้ชอบมันสักหน่อย"
"ถึงพี่ไม่ได้รักกอหญ้า แต่พี่ก็ต้องได้รับผิดชอบ
